I, Tonya

De meest sierlijke, waargebeurde uppercut

In 1991 was Tonya Harding (Margot Robbie) de eerste Amerikaanse vrouw die een triple axel landde op een kampioenschap kunstschaatsen. Er werd haar meteen een rooskleurige toekomst voorspeld met titels, media-aandacht en olympische medailles. Op dat moment was ze misschien wel de beste van de wereld in de kunst van het sierlijk glijden op ijs, maar haar atypische familiale achtergrond zou haar nooit loslaten. De rest van haar leven stond die in de weg van haar succes.

Bij films gebaseerd op waargebeurde verhalen trekt onze aandachtspanne altijd wat sneller bijeen. Alsof die grote spier in onze borstkas opeens beseft dat het menens is. Geen fantasie van een op sensatie en overdrijving beluste schrijver, maar de pure realiteit. Bij het aanschouwen van het levensverhaal van Tonya Harding is dat niet anders. Je zal jezelf meermaals de vraag stellen of er echt van dat soort mensen bestaan. En ja hoor, ze lopen hier echt rond.

Margot Robbie heeft sinds haar debuut in ‘The wolf of wall street’ nog geen enkele teleurstellende performance neergezet. Als Tonya Harding grijpt ze je van bij haar eerste scène bij de keel. Samen met de geweldige Allison Janney (Lavona Harding) brengt ze een van de meest beklijvende moeder-dochterrelaties op het grote scherm. 

De dynamiek tussen deze twee doet bij momenten denken aan de memorabele dialogen tussen jazzdirigent Terence Fletcher (J.K. Simmons) en jonge drummer Andrew Nieman (Miles Teller) in ‘Whiplash’, waarvoor Simmons een meer dan verdiende Oscar voor beste mannelijke bijrol mee naar huis mocht nemen. Allison Janney werd op haar beurt beloond voor deze adembenemende vertolking met de Oscar voor beste vrouwelijke bijrol.

‘I, Tonya’ is loeihard en oorverdovend ongemakkelijk. Het toont waartoe de mens in staat is en tegelijk waartoe we nooit in staat zullen zijn: ons neerleggen bij onze afkomst en de feiten die bewijzen dat het leven oneerlijk is en altijd zal zijn. De film toont op zeer pijnlijke wijze hoe mensen die het lot nu eenmaal tegen zich hebben, daarmee proberen om te gaan. Het maakt van ‘I, Tonya’ een sierlijke, waargebeurde uppercut die je zonder verpinken knock-out zal slaan.

Details Nu in de zalen
Jaar:
2018
Speelduur:
120 min.