Hellboy

Reboot bezwijkt onder bloederig bombast

Onze eerste reactie toen we hoorden dat er een nieuwe 'Hellboy' kwam? “Cool, we love us some Ron Perlman!”. Dan bleek het een reboot. Geen Perlman,dus? Tweede reactie: “Wat dan met Guillermo Del Toro, de Oscar-winnende regisseur van de vorige Hellboy-films? Kan hij dit niet op een of andere manier tegenhouden?” Blijkbaar niet. Helaas.

De online buzz voor de nieuwe Hellboy was redelijk gelijkaardig aan onze persoonlijke rant hierboven – tot zover de illusie dat een mens in staat is tot unieke gedachten. Zowel Del Toro en Perlman werden vervangen, een derde sequel definitief afgevoerd. 

Toch moeten we toegeven dat David Harbour (Stranger Things, Suicide Squad) het er niet zo slecht vanaf brengt als het rode, gehoorde hoofdpersonage. Opgevoed door zijn adoptievader professor Bruttenholm (Ian McShane) om demonen en andere duivelse krachten te bevechten, is Hellboy toe aan iets nieuws. Hij wil wat rust en stilte en begint wat gewetensbezwaren te krijgen rond het constant bevechten van zijn soortgenoten. Dan blijkt dat de beruchte 'Bloedkoningin' (Milla Jovovich) herrezen is en zij wil niemand minder dan Hellboy zelf tot haar koning kronen. Hellboy zal zijn vakantie dus even moeten uitstellen. 

David Harbour slaagt er bijna in om ons Perlman te doen vergeten. Hoewel zijn tronie minder memorabel is, maakt zijn zware stem veel goed. Helaas is iemand een zware stem toedichten nu niet het grootste compliment, maar laat ons zeggen dat Harbour niet geheel miscast is. Alleen werd hij met een quasi onmogelijke taak opgescheept. 

Daarnaast is Neil Marshalls 'Hellboy' verder extreem gewelddadig, bloederig, luid en bombastisch. Het lijkt wel alsof de film absoluut op al deze vlakken zijn R-rating wou bewijzen in de veronderstelling dat dit, en dit alleen, hem 'cool' zou maken en cachet zou geven. Wat 'Hellboy' hierdoor gigantisch misloopt is een empathisch hart en humor.

Perlmans Hellboy bracht alles 'deadpan', bij Harbour blijft het helaas allemaal nogal 'dead'. De nevenpersonages krijgen te weinig ruimte (hoewel Jovovich straalt in haar rol en McShane wat ons betreft gewoon niets verkeerd kán doen), waardoor de film uiteindelijk resulteert in een aaneenschakeling van onzorgvuldig aan mekaar geregen actiescènes. Sporadisch zit er wel een goede grap tussen, en ook de band tussen Hellboy en zijn adoptievader had wel degelijk potentieel. Maar het geheel wordt dusdanig platgeslagen door de bombast en de visuele gore, dat we na afloop gedesinteresseerd en lichtjes gedegouteerd de zaal verlieten.

Details Nu in de zalen
Jaar:
2019
Speelduur:
121 min.