Hell or high water

Schampschot

In de hoop als kleine dieven buiten schot te blijven, beramen twee broers een reeks bankovervallen in New Mexico. Kleine filialen van een lokale bank, bescheiden buit, no one gets hurt. Dat net dat soort misdaad hardnekkiger wordt vervolgd, zullen ze geweten hebben. Een duo Texas Rangers bijt zich immers in de zaak vast en foutjes kunnen niet uitblijven...

De routineuze set-up effent meteen het pad voor een ingetogen roadmovie en moderne western, die wel eens zwerende littekens van de Amerikaanse maatschappij zou kunnen blootleggen. De broers hebben het geld nodig om hun ranch te behouden, omdat de bank er na de dood van hun moeder beslag op dreigt te leggen. Door hun arme afkomst en de verstikkende financiële crisis zien ze zich genoopt het gangsterpad op te gaan, zoals de outlaws van weleer. Ook de oude Texas Ranger Marcus, die – geheel volgens de regels van het genre – op enkele weken van zijn pensioen staat – staat meer in het verleden dan het heden. Hij vertrouwt op zijn gut en bekroont zijn gedachten steevast met racistische of seksistische franjes.

En daarbij raken we aan de essentie van 'Hell or high water'. De film speelt zich af in een mannenwereld, bevolkt met brommende en verbeten voor zich uit turende loners, die het loden juk van de veranderende wereld in hun nek voelen. Verweesd grijpen ze terug naar hun oerinstinct, geweld. Vrouwen zijn serveersters, stamelende bankbediendes, ex-vrouwen of gemakkelijk te versieren sletjes. Een vrouw lijkt wel een accident de parcours, ze leidt mannen hoogstens even af, terwijl die hun onvermijdelijk gewelddadige lot met opgeheven hoofd tegemoetzien. Een sociale problematiek die zijdelings op de proppen komt, wordt bijgevolg snel gefnuikt wanneer de context zo log en pasticherig aandoet. Scenarist Taylor Sheridan schreef eerder ook al 'Sicario', waarbij hij in een gelijkaardige wereld vertoefde. Doekje voor het bloeden was toen nog de rol van Emily Blunt, die echter ook niet meer moest doen dan 'haar mannetje staan'.

De stugge en verouderde thematiek niet te na gesproken, valt er uiteraard wel nog wat te ginnegappen met de luchtigere buddymomenten tussen beide duo's. Ben Foster vermaakt zich als de licht psychopathische broer van de onophoudelijk fronsende Chris Pine, en Jeff Bridges, de oude verbitterde Texas Ranger, gebruikt zijn hele lichaam om de tristesse van zijn personage over te brengen. Zijn fantastische kop is er geknipt voor.

Ook vormelijk werkt de film uitstekend. De vale kleuren van de desolate functionele architectuur van het Amerikaanse platteland bedrukken de sfeer en een beweeglijke camera vat de opgejaagdheid van de broers perfect. Maar het uitgemergelde verhaaltje, pathetische inborst en oppervlakkige karakterisering doen de film al lang voor het einde de das om. Vertier dat initieel wel wat lijkt te mikken op het bewustzijn, maar eerder uitdraait op guilty pleasure.

Details Nu in de zalen
Regisseur: David Mackenzie
Acteurs: Chris Pine, Ben Foster, Jeff Bridges
Jaar:
2016
Speelduur:
102 min.