Harry Potter and the Prisoner of Azkaban

Nieuwe Potter overtuigt (weer) niet

Màànden hebben wij, en met ons ettelijke miljoenen grote en kleine kinderen, uitgekeken naar de release van de derde “Harry Potter”-film. Om één of andere reden heeft de wereld van de jonge tovenaarsleerling een magische uitwerking op ons: de boeken werden in recordtempo verslonden en de dvd’s van “The philosopher’s stone” en “The chamber of secrets” staan al een tijdje in onze kast te blinken. Toch kent de release van de “The prisoner of Azkaban” een speciale vibe: het derde deel is een scharnierpunt in de reeks en net nu wordt een andere regisseur ingeschakeld. Chris Columbus draagt de regisseursstoel over aan Alfonso Cuarón, maker van het lichtjes controversiële “Y tu mamá tambien”, maar ook van de geprezen kinderfilm “The little princess”. Die vervanging kwam net op tijd, want onder leiding van Columbus losten de twee eerste Potterfilms niet meteen de hoge verwachtingen in. Met Cuarón waait er een nieuwe wind en die is van begin tot eind flink voelbaar. De Mexicaan wekt een donkere, bijwijlen zelfs grimmige sfeer op die perfect past bij de groeiende onrust die ook in de boeken voelbaar is. Zelfs het landschap rond Hogwarts (het kasteel dat dienst doet als tovenaarsschool) is danig geëvolueerd van vlak naar bergachtig.
Ook de cast van de film is mooi aangevuld met als uitblinker Emma Thompson als de wereldvreemde leerkracht Divination. Alleen de grote Michael Gambon weet niet te overtuigen als schoolhoofd Dumbledore. Het is geen klein bier om een acteur als Richard Harris te vervangen, maar het ontbreekt hem teveel aan subtiliteit om het schoolhoofd waardig neer te zetten. De kinderen uit film één en twee zijn gestaag richting adolescentie aan het groeien en dat beïnvloedt hun acteerprestaties blijkbaar positief. Iedereen voelt zich goed in zijn rol, zelfs Daniel Radcliffe staat er eindelijk als Harry Potter. In zijn derde avontuur wordt Harry geconfronteerd met de ontsnapping van Sirius Black uit de tovenaarsgevangenis Azkaban. Op zich misschien niet noemenswaardig, tot blijkt dat Black er waarschijnlijk op uit is om onze jonge held naar het hiernamaals te helpen.
Op internet was er grote nieuwsgierigheid naar de uitwerking van de vele fantasy-elementen in dit derde deel, waaronder de Dementors, de grote boosdoeners in dit derde deel. Daarvoor werd beroep gedaan op CGI en dat is wonderwel geslaagd. De makers zijn (gelukkig) zuinig geweest met de effecten en alles past mooi in het plaatje dat Cuarón voor ogen had.
Toch overtuigt de film niet. Ondanks alle visuele suprematie valt alles in het water door een rommelig en schuivend scenario. Als je de boeken gelezen hebt kun je zonder problemen volgen. Anders wordt het hopeloos achterop hinken of bij voorbaat al afhaken. De plot, in het boek over ettelijke hoofdstukken verdeeld om geloofwaardig genoeg over te komen, wordt hier op 5 minuten afgehaspeld en verliest alle glans. We krijgen als het ware een opbouw van anderhalf uur zónder climax. De film ontbeert de details en subtiliteit die de boeken net zo intrigerend maken en dat is jammer, want daardoor is dit eerder een film voor de echte fan dan voor de gemiddelde bioscoopbezoeker.
Het gerucht doet de ronde dat boek vier, “The goblet of fire” (ca. 600 pagina’s), óók naar slechts twee uur herleid zal worden. Wij houden ons hart nu al vast. Hopelijk houdt de volgende regisseur, Mike Newell (van het gedrocht dat “Mona Lisa smile” heet), de ingehouden weg van Cuarón aan, anders zou het wel eens een volledige ramp kunnen worden.

Details Nu in de zalen
Regisseur: Alfonso Cuarón
Acteur: Daniel Radcliffe, Emma Watson, Rupert Grint, Michael Gambon, Robbie Coltrane, Maggie Smith
Jaar:
2004
Speelduur:
136 min.