The Happy Prince

Een charmant debuut

Acteur Rupert Everett bewijst met zijn regiedebuut dat hij van alle markten thuis is, maar memorabel is het niet. De ‘My Best Friends Wedding’-superster toont dat hij kan schrijven en regisseren, maar het is vooral de setting die de show weet te stelen. Niet slecht voor een eerste film, maar nazinderen doet het niet.

Met een schuilnaam dwaalt Oscar Wilde in balling –en dronkenschap elke nacht door de middeleeuwse Parijse boulevards. Londen spuwde hem uit vanwege zijn voorliefde voor het ’verkeerde’ geslacht. Er hangt een zweem van verdriet rond hem, ondanks de aanwezigheid van zijn jeugdvriend Reggie Turner (Colin Firth) en de onbeantwoordbare liefde die hij krijgt van Robbie (Edwin Thomas). Hij wil terugkeren naar zijn vrouw en kinderen, maar zijn gevoelens voor Bosie (Colin Morgan), de man die zijn leven overhoop gooide, maakt dit onmogelijk. De zoektocht naar liefde en gemoedsrust drijft een grootheid binnen de literatuur tot waanzin.

Everett speelt uitmuntend, maar kan en zal nooit tippen aan de vertolkingen uit Capote en My Left Foot door Phillip Seymour Hoffman en Daniel-Day Lewis. De soms overdreven dramatische scènes kunnen wat vermoeiend aanvoelen, maar elk woord dat over Wilde’s lippen rolt, voelt als een stukje poëzie. Everett mikt op authenticiteit door een sprookjesachtig verhaal van the master himself in zijn film te verwerken.

Dat bitterzoete verhaal, samen met enkele andere kleine poëtische teksten, staan in schril contrast met de homohaat waar Wilde mee te kampen heeft. Hij wordt verbannen uit zijn land van herkomst, krijgt een celstraf en dient verder te leven onder een schuilnaam, maar doorstaat dit allemaal om lief te kunnen hebben. Een sterk karakter was het wel, al weet Everett ook Wildes verdriet en langzaam wegebbende verstand in beeld te brengen.

Een historisch drama staat nergens zonder een deftig production design. Al draait het hier voor ons niet om de exuberante bekleding van chique restaurants en hotelkamers, want die hebben we al honderden keren gezien. Het zijn juist de ontmoetingen binnen sobere treinstations, een katerochtend in een Parijse armenwijk en het afbladerend behangpapier langs Wilde’s sterfbed die de sfeer enorm weten te bepalen. Naast een uitstekend ontwerpteam beschikt Everett over een fantastisch make-upteam. Zijn slank gezicht verdween compleet in de corpulente vormen van Wilde en zelfs in close-up viel er geen foutje op te merken. Chapeau!

The Happy Prince is een goed, maar niet al te memorabel verhaal. Sfeer en emotie vallen vooral uit de omgeving te putten, al geven de harde homofobisch getinte scènes soms rake klappen. Everett weet te charmeren met zijn subtiele vrouwelijke trekjes en heerlijk gezang. Voor een debuut is dit niet slecht.

Details Nu in de zalen
Jaar:
2018
Speelduur:
105 min.