The greatest showman

'Humbug'

Even heeft het er slecht uitgezien voor de musical: de kraan met overheidssubsidies werd enkele jaren geleden wat strakker aangedraaid, en van de andere kant van de oceaan kwam slechts af en toe een heuse kaskraker aanwaaien. De tijd waarin het genre een opwindend laboratorium was voor creatieve geesten – denk maar aan de maatschappijkritiek, de culturele emulatie en de fenomenale muziek van Leonard Bernsteins ‘West side story’! – leek met andere woorden definitief aan zijn einde gekomen. Tot ‘La La Land’ als een frisse wind doorheen het genre woei. Met gevoel voor zelfrelatvering en met een knipoog naar de clichés van de vorm blikte Damien Chazelle een prettige film in die maar liefst zes Oscars in de wacht sleepte. En sindsdien lijkt het hek van de dam, want met ‘Beauty and the beast’, de ‘Mamma Mia!’-sequel en deze ‘The greatest showman’ lijkt de musicalrevival een feit. Tot spijt van wie het benijdt?

De keuze om net een musical te maken over het circus is frappant. Net zoals de gegoede milieu’s en de elitaire critici zich in de 19e eeuw afkeerden van het circus als zijnde een vulgaire uitwas voor het plebs, zo staat ook de musical vandaag in de schaduw van de opera, alsof het per definitie gaat om plat entertainment voor popcornvreters. Dat een figuur als Leonard Bernstein, gevierd dirigent en bij uitstek een icoon binnen het klassieke circuit, de brug met Broadway destijds heeft willen en kunnen maken, getuigt van zijn verlangen om de taal te spreken van zijn eigen tijd, in zijn eigen stad, voor zijn eigen volk – en van zijn genie. Vandaag, ruim een halve eeuw later, programmeren operahuizen wel eens een musical – niet per se uit commerciële overwegingen, wel om het publiek kennis te laten maken met gesofisticeerde musical, die voorbij de heersende vooroordelen inderdaad verrijkend kan zijn.

Helaas zal ‘The greatest showman’ niet bijdragen aan de tendens waarbij musical zich een weg baant naar een publiek dat wil bediend worden op raffinement en verdieping. Integendeel bevestigt de film zowat alle trivialiteiten die doorgaans met het genre geassocieerd worden. Zo is de muziek van een misselijkmakende zeemzoeterigheid bestaande uit eindeloze herhalingen, met orkestrale arrangementen die getuigen van volslagen ideeënarmoede. Alsof regisseur Michael Gracey zich dat gerealiseerd heeft, haalt hij visueel alles uit de kast om de toeschouwer toch maar te doordringen van de grandeur van de liederen. En men moet het hem nageven: cinematografisch zitten de zang- en dansstondes virtuoos in elkaar, vooral dan qua cameravoering. Choreografisch valt er immers weinig te beleven. Vooral het massa-effect moet het publiek dus overdonderen. De manier waarop Gracey fijne details in hoog tempo in beeld brengt, is zowat het enige positieve punt het vermelden waard, want ook de cast geraakt zelden voorbij de obligate tandpastaglimlach.

Een film valt niet te herleiden tot een resem uitgelaten scènes. Onbegrijpelijk is dat het verhaal, gedeeltelijk gebaseerd op ware feiten, er alles probeert aan te doen om onwerkelijk voor te komen. Elke neiging tot psychologische diepte wordt in de kiem gesmoord, zodat een bordkartonnen plot overblijft: de door en door gekende en herkauwde parabel over een man die nooit vrede neemt met wat hij heeft verworven, en daardoor uit het oog verliest wat echt van betekenis is. Je raadt het al: het inzicht komt, het tij keert, en ze leefden nog lang en gelukkig. Echter niet in het memorie van ondergetekende, die deze miskleun morgen al hoopt vergeten te zijn.

Even heeft het er slecht uitgezien voor de musical: de kraan met overheidssubsidies werd enkele jaren geleden wat strakker aangedraaid, en van de andere kant van de oceaan kwam slechts af en toe een heuse kaskraker aanwaaien.

Lees de volledige review »
Details Nu in de zalen
Humbug
Regie: Michael Gracey
Met o.a.: Hugh Jackman, Michelle Williams, Zac Efron
Jaar:
2017
Speelduur:
105 min.

1 Disc

The greatest showman (dvd)
Wachten op de biopic?

Wie – tegen gezond verstand en beter weten in – van de film heeft genoten, zou zich kostelijk kunnen uitleven met de hoop extra’s, die de geest van de film uitwasemen. Vooral de mogelijkheid om in een collectieve sing-along te ontsteken, zou menig adolescentenhart sneller kunnen doen kloppen. Niettemin lieten de makers de kans liggen om meer te vertellen over P. T. Barnum als historisch personage. Waarom niet meer duiding voorzien bij de feiten voorbij de fictie – of liggen de plannen voor een biopic al klaar in een of ander Hollywoodschuif?

Wachten op de biopic?
Titel: The greatest showman

Reageer

Meest recent