Going in style

'Een gewapend onderonsje'

Eerlijk is eerlijk: het palmares van Zach Braff is er geen om steil van achterover te vallen. Met ‘Garden state’ (2004) ging de carrière van de naar regisseur omgeschoolde acteur nochtans prikkelend van start. Opvolger ‘Wish I was here’ (2014) wist de geïnspireerde teneur van Braffs debuut evenwel niet verder te zetten. Ook ‘Going in style’, de derde langspeelfilm van de Amerikaan, betekent geen terugkeer naar de beloftevolle begindagen van diens carrière. De remake – de film is immers gebaseerd op de gelijknamige titel uit 1979 – is vooral een onderonsje van Hollywoods beroemdste bejaarden.

Het dunne verhaal ontspint zich vanuit een bankoveral, waar een zekere Joe toevallig getuige van is. Ondanks duidelijke aanwijzingen blijven de daders voortvluchtig. Wanneer even later blijkt dat het pensioenfonds van boezemvrienden Joe, Willie en Albert in rook zal opgaan als gevolg van de geglobaliseerde vrije markt, wordt het idee geboren om de centen waar de drie recht op hebben terug te stelen. Wat volgt, is evident: drie bejaarden proberen zich in ijltempo om te scholen tot gangsters, en de zogenaamde komedie is een feit. De grappen en grollen liggen echter te veel voor de hand.

Waar de originele film nog een aantal interessante voetnoten bevatte – hoe vergaat het de drie na de overval, hoe gaan ze om met hun (mis)daad en hoe verhoudt hun besluit zich tot hun respectievelijke levenseindes – maakt Braff er zich gemakkelijker vanaf. Bijgevolg gaat een deel van de morele dimensie verloren. Hoe moet de toeschouwer het beroven van een bank immers appreciëren?

Er wordt gesuggereerd dat de het trio gewoonweg het recht in eigen handen neemt. De som die ze willen roven komt hen rechtmatig toe, en ze bestelen precies die bank die zich aan het opdoeken van hun pensioenfonds schuldig heeft gemaakt. Per slot van rekening zijn het trouwens de verzekeringsinstellingen – winstmachines waar niemand enig mededogen voor voelt, toch? – die voor de diefstal zullen moeten opdraaien. Kortom, elk potentieel ethisch probleem is van de baan?

Niets is natuurlijk minder waar. Intrigerend is overigens dat Braff het verhaal van de drie bejaarden extra invoelbaar probeert te maken. Joe heeft bijvoorbeeld een hypotheek af te betalen – het behoeft geen betoog hoeveel Amerikanen blindelings met hem zullen sympathiseren. Willie heeft dan weer een medische conditie waarvoor hij, in de vermarkte gezondheidszorg van zijn land, een stevige som moet ophoesten. Ook hij heeft met andere woorden een motief waarmee men zich in de VS gemakkelijk kan identificeren.

De voornoemde factoren, in combinatie met de sympathieke karakters van het clubje, tillen de misdaad helemaal uit de misdadige context. Daarmee houdt Braff op een manier de vinger aan de pols van deze tijd. Ondanks de humoristische façade stelt ‘Going in style’ de vraag naar goed en kwaad in een wereld waarin individuen het slachtoffer worden van een onzichtbare boosaardigheid dat zich achter de halsstarrige logica van het grote kapitaal schuil houdt. Is dit – vanuit Hollywood, of all places – het begin van een revolutie?

Als film is en blijft ‘Going in style’ evenwel een miskleun. Michael Caine, Morgan Freeman en Alan Arkin spelen voor de zoveelste keer hun typetje. Het scenario vervalt niet helemaal in voorspelbaarheid, maar het script moet het desalniettemin hebben van voor de hand liggende kluchtigheid die amper op de lachspieren werkt. Een goed bedoelde komedie die niet goed binnenkomt dus.

Eerlijk is eerlijk: het palmares van Zach Braff is er geen om steil van achterover te vallen. Met ‘Garden state’ (2004) ging de carrière van de naar regisseur omgeschoolde acteur nochtans prikkelend van start.

Lees de volledige review »
Details Nu in de zalen
Een gewapend onderonsje
Regie: Zach Braff
Met o.a.: Michael Caine, Morgan Freeman, Alan Arkin
Jaar:
2017
Speelduur:
96 min.

Blu-ray 1-disc

Going in style (Blu-ray)
Meer van hetzelfde

Als bonus bevat de Blu-ray editie van ‘Going in style’ louter voor de hand liggende extra’s. Voor zover de plaisanterie in de film al van wisselend allooi was, dan is het gepoogd geestige karakter van de deleted scenes dat al helemaal. De commentaren van regisseur Zach Braff brengen bovendien geen wezenlijke informatie of inzichten aan het licht. Kortom, weinig toegevoegde waarde voor wie de film niet wist te waarderen.

Meer van hetzelfde
Titel: Going in style

Reageer