FFG Suburbicon

Het einde der zekerheden

Nee, er zijn geen zekerheden meer in dit leven. Wie dacht dat Joel en Ethan Coen niet in staat waren tot een belabberd scenario, moet immers 'Suburbicon’ gaan zien. Geschreven door de befaamde gebroeders, geregisseerd door George Clooney en vertolkt door onder meer Matt Damon en Oscar Isaac: op papier leek het concept waterdicht. Toch wringt de film langs alle kanten, te beginnen bij het hele uitgangspunt.

Aan het verhaal van een uit de hand gelopen particuliere misdaad – waarvan de details hier niet kunnen vrijgegeven worden, want daarmee zou zelfs het laatste argument om de film alsnog te gaan zien komen te verwateren – verbinden de auteurs een groter kwaad, namelijk dat van de rassenongelijkheid. Terwijl ons moreel kompas en daarbij aansluitend ons juridisch systeem op vanzelfsprekende wijze het onderscheid lijken te kunnen maken tussen goed en kwaad, falen die ethische beschermingsmechanismen wanneer het gaat om etnische minderheden.

De vanzelfsprekendheid waarmee de inwoners van de stad Suburbicon een verband zien tussen de intrede van zwarten en de toename van criminaliteit, wordt terecht als volslagen ridicuul gepresenteerd. Onder deze groteske hyperbool ligt evenwel een bikkelharde realiteit verscholen. De Europese geschiedenis getuigt ervan, alsook enkele recente feiten die als een shock door de Verenigde Staten gingen. Dat de jonge generatie door Clooney aan het slot van zijn film wordt verheerlijkt als zijnde een baken van hoop op verschoning: het mondt uit in een sentimenteel shot dat exemplarisch is voor het waarom van Clooneys falen.

De kunst bij een sterk plotgedreven film is het gevoel genereren dat de plot secundair is aan bijvoorbeeld de acteurs of de cinematografie. 'Suburbicon' heeft qua psychologie en qua visuele stijl echter zo weinig te bieden dat alle gewicht op het dunne verhaaltje komt te liggen. De broers Coen hebben een dergelijk euvel in hun eigen filmografie systematisch weten te omzeilen met spitante dialogen en een sfeer van meeslepende suspense. Ook dat ontbreekt hier.

De soundtrack van Alexandre Desplat is verder behoorlijk stereotiep. Over het geheel genomen is spanning eerder af- dan aanwezig. Door het totale gebrek aan psychologische diepte blijven ook de vertolkingen vlak, hoewel Damon en Isaac aardige types neerzetten. Ook op dit niveau ontbreekt helaas de excentriciteit en de originaliteit waarmee de Coens hun genrefilms telkens weer naar hun hand weten te zetten.

Tot zover deze opsomming van wat 'Suburbicon' allemaal niet is. In essentie is het echter Clooney die de bal mis slaat. Elke sprankeling, elke vindingrijkheid, elke noodzaak, elke persoonlijke toets: het ontbreekt. Gevolg is meer noch minder dan een grijze vertoning. Wetende dat Clooney als regisseur excelleerde in zijn vroegste films 'Confessions of a dangerous mind' en 'Good night, and good luck.', is het onbegrijpelijk waarom hij de laatste jaren op een lichter spoor is verder gegaan. Heeft hij na ‘Leatherheads’ en ‘The monuments men’ zijn les nog niet geleerd?

De maatschappelijke dimensie die Clooney opzoekt, doet ten slotte totaal artificieel aan. De wetenschap dat hij het individuele morele conflict naadloos op de overkoepelende samenlevingscontext of op existentiële vragen rond identiteit en mens-zijn kon laten aansluiten in eerdere films, maakt het debacle dat 'Suburbicon' is nog moeilijker te verteren.

Details Nu in de zalen
Het einde der zekerheden
Regie: George Clooney
Met o.a.: Matt Damon, Julianne Moore, Oscar Isaac
Soundtrack: Alexandre Desplat
Jaar:
2017
Speelduur:
105 min.