Snowden

Veel feiten, weinig emotie

Edward Snowden is zonder twijfel een van de meest fascinerende personen van de voorbije jaren. De man deed Amerika – en bij uitbreiding de hele wereld - op zijn grondvesten daveren door een grote hoeveelheid geheime documenten te lekken waaruit bleek dat de Amerikaanse Geheime Dienst ons massaal bespioneert. Maar wat heeft hem tot die verregaande beslissing gedreven? Regisseur Oliver Stone probeert in deze film de man achter de computernerd te tonen. Al slaagt hij daar maar deels in.

De film start met de ontmoeting tussen Snowden (Joseph-Gordon Levitt) en documentairemaakster Laura Poitras (Melissa Leo) en The Guardian-journalist Glenn Greenwald (Zachary Quinto): het moment dus waarop de whizzkid de pers inlicht over de wanpraktijken die hij ontdekt heeft bij de NSA. Via flashbacks komen we meer te weten over zijn beweegredenen. Zo zien we Edward veranderen van trotse patriot – zijn tijd bij het leger, zijn onaantastbare geloof in het vaderland en de overheid – tot een man die gedegouteerd raakt en zelfs paranoïde wordt door zijn werkgever. De trigger? Het moment waarop hij XKeyscore leert kennen: een systeem waarmee de NSA wereldwijd communicatie onderschept en blijkt dat de overheid deze tool te pas en te onpas gebruikt en misbruikt en daarbij soms over lijken gaat.

Stone baseerde zich voor zijn film op de boeken ‘The Snowden Files’ van Luke Harding en ‘Time of the Octopus’ van Anatoly Kucherena en blijft vrij getrouw aan de feiten. Daardoor komt de film soms over als de verfilming van een Wikipedia-pagina: met veel feiten, maar weinig diepgang en emotie. Sommige scènes komen nogal uitleggerig over. Nochtans doet Stone wel zijn best om Snowden voor te stellen als een mens van vlees en bloed, door bijvoorbeeld veel aandacht te besteden aan zijn relatie met vriendin Lindsay Mills (Shailene Woodley). Tevergeefs, want hun liefdesverhaal kan niet echt boeien. Daarnaast kiest de regisseur er resoluut voor om Snowden als held voor te stellen, waardoor er weinig ruimte is voor nuance.

Door de vrij feitelijke verfilming is het als kijker moeilijk om je in te leven in de personages, waardoor de film je nooit echt bij het nekvel grijpt. Wanneer Snowden ontdekt dat ook hij bespioneerd wordt, slaagt de regisseur er niet in om dat gevoel van paranoïa over te brengen. Het wordt nooit echt spannend, zelfs de scène waarin Snowden de gevoelige informatie op een ingenieuze wijze steelt, deed ons niet op het puntje van onze stoel zitten. Nochtans doen de acteurs hun uiterste best om je mee te trekken in het verhaal. Joseph Gordon-Levitt zet een geloofwaardige Snowden neer en ook Shailene Woodley en Melissa Leo leveren goeie prestaties af.

Deze minpunten zorgen ervoor dat de film geen instantklassieker zal worden. Toch willen we niet te negatief zijn. Uiteindelijk brengt de film wel op een overzichtelijke manier het verhaal van Snowden in beeld. Zelfs computerleken als wij konden moeiteloos volgen. Bovendien maakt de film nogmaals duidelijk hoe ver instanties als de NSA gaan om informatie te bekomen. Willen we echt onze privacy opgeven in ruil voor meer veiligheid? Misschien zullen we in het vervolg toch ook maar onze webcam bedekken.  

Details Nu in de zalen
Jaar:
2016
Speelduur:
134 min.