Everybody Happy

Laveren tussen hilariteit en droefenis

Het is ondertussen wel gekend dat Nic Balthazar niet bang is voor zware thema’s: autisme en pesten in ‘Ben-X’, MS en euthanasie in ‘Tot altijd’. U kan het al raden, ook zijn nieuwste langspeelfilm behandelt een al even beladen onderwerp als de voorgaande. Dit keer duikt hij met ‘Everybody Happy’ in de duistere wereld van de depressies en burn-outs.

Hartman (Peter Van den Begin) is “de Cadillac van de komedie: misschien een beetje versleten, maar toch doet ge dat niet weg”. We komen hem tegen bij een try-out voor zijn toekomstige live televisieoptreden. Hoewel de mensen lachen met zijn gekende moppen, knaagt er toch wat. Lachten ze daarnet niet meer met zijn voorganger? Of was dit echt wel het materiaal waarmee hij het archief in wilt gaan? Kan het allemaal niet wat beter, grappiger, belangrijker?

Dit zijn maar enkele van de beschaafdere vragen die het stemmetje in zijn hoofd zich afvraagt wanneer hij terug alleen is. Enkel is dat stemmetje niet langer een stemmetje, maar een uit zijn lichaam getreden gedaante in de vorm van een klein, irritant en zwartgallig ventje (Jeroen Leenders).  

‘Everybody Happy’ neemt je in deze context mee op de weg naar de afgrond van Hartman. Jongere collega’s doen hem gruwelen: ze doen hem denken aan het luchtige leven van vroeger. Een knappe styliste kan hij niet meer krijgen en dat irritante ventje blijft maar doorzagen over wat voor een loser hij wel niet is.

De enige houvast die Hartman nog kan vinden is zijn manager (Josse De Pauw), die hem wat pillen aanbiedt voor ‘de nachtrust’ en zijn oude vrouwelijke collega (Barbara Sarafian) die hem aanraadt om meer te lachen.

Deze nieuwe film van Balthazar is zonder enige twijfel zijn meest gedurfde. De twee voorgaande prenten steunden allebei op een waargebeurd verhaal waarvan iedereen een krop van in de keel krijgt. ‘Everybody Happy’ had die luxe niet. Vanaf een leeg blad kwam dit scenario tot stand, en dat geeft een grote blijk van durf en talent. Want ‘Everybody Happy’ is een straf verhaal. Het is diep, donker, maar evengoed grappig en vrij. Als de eerste twee films uiteindelijk een boodschap van hoop konden verkondigen, dan was dat door dat prachtige verhaal waarop ze steunden. Nu is dat opnieuw geluk, maar met enkel die pen en papier en een stel geweldige acteurs.

Want zonder Van den Begin, Sarafian, Leenders en de rest, is ‘Everybody Happy’ een flutfilm. Van den Begin (vergeet ‘De elfde van den elfde’, ‘Met man en macht’, ‘Frits en Freddy’) speelt de rol van zijn leven: hilarisch en dramatisch om de vingers van af likken. Ook tegenspeelster Sarafian is geweldig als eeuwig tegendraadse comédienne. De beste scènes van de film kwamen ook allemaal voort uit het improvisatiewerk van deze straffe mensen.

Maar niet alles is even geweldig aan ‘Everybody Happy’. Zo deed het eerste half uur, waarin Hartman door de coulissen van een theaterzaal door zichzelf achtervolgd wordt, me continu denken dat ik dit precies al eerder gezien had in ‘Birdman’. Ook het einde zal bij sommigen afgedaan worden als te licht, te flauw, te makkelijk. Maar in zijn geheel is ‘Everybody Happy’ een leuke en intelligente film, die de aandacht van heel België en de wijde omstreken zeker verdient.   

Details Nu in de zalen
Regie: Nic Balthazar
Cast: Peter Van Den Begin, Barbara Sarafian, Josse De Pauw
Jaar:
2016
Speelduur:
95 min.