Dry branches of Iran

Een sterk actueel thema op een heel bijzondere manier in beeld gebracht

Soms is een idee zo veelbelovend dat je na het lezen van de beschrijving het daarbij zou willen laten om de film zelf niet de kans te geven de illusie te doorprikken. Wel, ‘Dry branches of Iran’ deed dit niet en daar zijn we heel blij om. Want dit filmidee wekt in ieder geval de nieuwsgierigheid.

‘Dry branches of Iran’ neemt je meer dan gelijk welke film mee naar de conflictueuze toestanden in Iran. De film hekelt wantoestanden en brengt dit visueel onder ogen op een levensechte en confronterende wijze. Letterlijk, want het concept van de film laat ons toe de situatie waar te nemen als ooggetuigen.

Deze film van Daniel Lambo reconstrueert het verhaal van een Iranese danser die wakker wordt in een cel. Hij kan zich niet herinneren hoe hij daar terecht is gekomen, dus reconstrueert hij de voorbije gebeurtenissen door middel van fragmenten. De echte gevangenis blijkt echter niet de vier muren om hem heen te zijn, meer het gevangen zitten in een wereld die enkel uit fragmenten bestaat.

‘Dry branches of Iran’ verhaalt de onmogelijkheid in Iran om beroep te doen op je mensenrechten.  Basisrechten worden constant aan de laars gelapt, politiegeweld is schering en inslag. Getalenteerde jonge mensen belanden in gevangenschap door hun pogingen de samenleving op een betere manier de eenentwintigste eeuw binnen te loodsen. 

Samen met een groep Iranese acteurs en dansers nam Daniel Lambo deze film op met twee Nokia-smartphones. Naast het bijzondere effect van deze techniek is hiervoor een meer specifieke reden. Als filmmaker is het niet vanzelfsprekend om in Iran met professioneel cameramateriaal te werken, zeker niet als het om een sterk regimekritiek gericht project als dit gaat. Een tweede bijzondere punt is de anonimiteit. De hoofden van de acteurs worden niet in beeld gebracht. De expressie wordt voorzien door middel van armen en benen. De dansers brengen de emotie over door hun choreografie. Dit straalt rust uit. Alles is een vloeiend geheel.

Dit vloeiende wordt bevestigd door de vele beelden van het culturele kapitaal van het land en het natuurschoon. Reisbeelden die op het verhaal van de dansers inwerken en hand en hand ermee het verhaal sturen.

Dit sturende effect dient om de ware toedracht van de film vorm te geven. Het verhaal van de danser in de cel geeft een gezicht aan een veel breder maatschappelijk conflict. Dit wordt in beeld gebracht door de vele beelden van massaprotesten, het brutale en gewelddadige optreden van de politie en het leger, de toespraken van Ahmadinejad en Barack Obama, en veel ander journalistiek materiaal. Ruw en elegant, geweld en dans, aanklacht en kunst. Een schitterende wisselwerking.

Verwacht je niet aan indrukwekkend acteerwerk. Verwacht je zeker niet aan spectaculaire cameratechnieken, sfeervol montagewerk of een uitstekende visuele kwaliteit. Verwacht je des te meer aan verwondering. Hetgeen je uit kranten, nieuwsberichten en verhalen reeds zo vaak hoorde, het negeren van meningsuiting, mensenrechten en persoonlijke vrijheden, wordt via een montage van beelden uit het dagelijkse leven en het lef van talentvolle jonge progressieven tot een regelrechte kunstvorm verheven.

Details Nu in de zalen
Jaar:
2012
Speelduur:
60 min.