Drift

Tussen mens en ontmenselijking

De intense pijn die liefde kan nalaten is een onuitputbaar thema. Het is zo universeel dat vertellers telkens naar een nieuwe vormentaal zoeken om zo dicht mogelijk bij de authentieke emoties te raken. De Dido’s en Ophelia’s in deze wereld zijn pogingen van auteurs om dit moeilijke onderwerp te vatten. De beste weergave zal waarschijnlijk de grootste gemene deler van die ontelbare pogingen zijn.

Regisseur Benny Vandendriessche maakte met 'Drift' ook zijn introductie in die gemene deler. Hij koos voor een unieke, beklijvende beeldtaal die rechtlijnige narratieven schuwt en schippert tussen verleden en heden, oorzaak en gevolg. We leren het hoofdpersonage, een Belgische man ergens in de bergen in de Karpaten, in een staat van verbijstering kennen. Van daaruit schommelt het verhaal tussen zijn rustige verblijf in een hotelkamer met zijn zieke vriendin en pure waanzin, tussen zorgzaamheid en ontmenselijking.

'Drift' kent weinig dialoog, maar teert vooral op sterke symboliek. Het afdrijven naar de rand van de samenleving is het motief, en elk beeld versterkt dit zonder duidelijke verhaallijn. De eerste dialoog is er al krak op: een bedenking over straathonden; Over hoe die dieren niet meer gedomesticeerd genoeg zijn als huisdier, maar evengoed niet deugen in de wolvenroedel. Zwerfhonden zijn de paria's van de hondenmaatschappij.

Die ene metafoor vat goed samen waar 'Drift' over gaat: het verlaten van de maatschappij uit escapisme na het verlies van liefde. Ook het decor weerspiegelt die problematiek. De desolate gebouwen van het Roemeense landschap, door mensen verlaten, herbergen wie uit de maatschappij is ontsnapt en een gevecht tegen zijn herinneringen dreigt te verliezen. De gebouwen zelf staan net buiten het gezichtsveld van steden: te ver om er deel van uit te maken, te dicht om natuurlijk te zijn. Tussen mens en ontmenselijking, daar gedijdt de gedesilussioneerde man.

'Drift' boort zich als een naald onder je huid en blijft er vervaarlijk in frotten tot het pijn doet. Dit is geen fijne familiefilm, maar een uitdaging voor iedereen die al eens zijn driften voelt borrelen en de maatschappij tegelijk als beschermend en beangstigend ervaart.

Details Nu in de zalen
Jaar:
2013