Dogman

Hondsbrutale perfectie

Italiaanse 'Gomorrah'-regisseur Matteo Garone brengt een huiveringwekkend goede misdaadfilm naar het scherm. Marcello Fonte’s personage speelt met je gevoelens als een pitbull-puppy. Vertederend, maar hij zet z’n tanden rond je nek, bijt en blijft bijten. Werkelijk een fenomenale film.

In een vergeten kustdorpje in Italië baat de knullige Marcello een hondenkapsalon uit. In zijn vrije tijd gaat hij duiken met zijn dochter, zit hij op café met zijn vrienden… en verkoopt hij cocaïne. Van dit duistere kantje heeft niemand weet, op Simone na. De cocaïneverslaafde spierbundel terroriseert de volledige buurt met zijn motor en slaat iedereen die niet naar hem luistert in elkaar. Ook Marcello laat Simone compleet over zich heenlopen. Dit gaat zodanig ver dat hij door Simone al zijn vrienden verliest. Eenzaamheid zorgt voor desastreuze gevolgen.

Van zodra Garone ons voorstelt aan Simone, windt het verhaal zich rond je als een wurgslang. Het gaat knellen wanneer de vrienden van Marcello met een plan komen om het probleem ‘Simone’ op te lossen. Tedere momenten tussen Marcello en zijn dochter lassen adempauzes in, maar meer hartverwarmend kijkplezier moet je niet verwachten. In een mum van tijd heeft de metaforische slang zich rond je nek gewikkeld. Die blijft klemmen tot het einde. 

Edoardo Pesce (Simone) en Marcello Fonte (Marcello) schitteren allebei in dit kleine verhaal. Pesce doet dit als het menselijk equivalent van een gedrogeerde rottweiler. De brutaliteit en agressie waarmee hij zijn rol neerzet is uitermate indrukwekkend.

Toch schuilt er meer destructie in Marcello’s integriteit. Zijn goede karakter maakt het voor hem enorm moeilijk om niet betrokken te raken in de miserie die Simone zich op de hals haalt. Hij durft geen woord te zeggen, ook al ruïneert hij daarmee zijn eigen leven. De onderdrukking die Marcello voelt, komt als een aambeeld op je eigen schouders te liggen. Je voelt hoe er zich onderhuids woede en wraak opborrelt. Marcello’s geblutst gezicht en tranige ogen verraden alles.

De manier waarop Garone met machtsverhoudingen speelt, verdient een applaus. Een haast onomkeerbare situatie weet hij volledig om te gooien, zonder daarmee aan gezichtsverlies te lijden. De regisseur weet het hondenkapsalon te gebruiken als metafoor voor Marcello’s gehoorzaamheid aan Simone. Een geniale insteek die de film nog meer kracht bijzet en ons (honds)dol maakt.

Details Nu in de zalen
Jaar:
2018
Speelduur:
120 min.