Toen Alexander Payne voor ‘Sideways’ naar een geschikt duo sadsacks op zoek was om de hoofdrollen in zijn wijnproeverskomedie te vertolken, stelde George Clooney zich kandidaat. Maar de cineast weigerde, omdat hij vond dat Mr. Nespresso niet geloofwaardig zou zijn als droeve mislukkeling. ‘The descendants’ bewijst zijn ongelijk.
In de rol van de ietwat verfomfaaide, door het leven getekende Matt King verbaast Clooney wederom door met zijn glamoureuze imago te breken en slaagt hij erin om de film doorheen het soms moeizame huwelijk tussen komedie en drama te loodsen.
King is een advocaat die samen met zijn gezin op Hawaï woont. Op een dag krijgt zijn vrouw een ongeluk met een jetski en belandt in een coma waar ze niet meer wakker uit zal worden. Terwijl King plots alleen staat in de opvoeding van zijn twee puberende dochters, wordt hij geconfronteerd met enkele onaangename ontdekkingen over zijn comateuze vrouw. Ondertussen moet hij ook nog de moeilijke beslissing nemen of hij een gigantisch stuk landgoed gaat verkopen.
Payne liet zich in zijn vorige films al kennen als een meester in het door elkaar haspelen van emotie en humor. Maar in ‘The descendants’ lijkt hij zijn mojo opeens kwijt want de humor is een stuk minder scherp en loopt regelmatig in de weg van het drama. Zo wordt een hartverscheurend moment met een grootse Robert Forster ontsierd door de interventies van de gladde surferboy Sid.
Het zou ons allemaal niet zoveel kunnen schelen als het niet zo overduidelijk was dat Payne dat personage heeft opgezet om de gulle lachers in de cinemazaal op de hand te krijgen. Voor het eerst voelen Paynes trucjes als manipulatief aan, terwijl hij dat in vorige pareltjes als ‘Election’ en ‘About Schmidt’ zo knap wist te vermijden. De drammerige, voor de hand liggende voice over helpt de zaak ook niet verder en verraadt Paynes zwaktes om visueel een verhaal te kunnen vertellen.
Maar kom, slecht wordt ‘The descendants’ nooit. Vooral omdat Payne naarmate de film vordert toch enkele waarachtige emoties uit zijn verhaal weet te wringen en zijn acteurs de ruimte geeft om echte personages neer te zetten. Ontdekking Shailene Woodley is een absolute revelatie als de dochter van Clooney en in piepkleine bijrolletjes staan Matthew Lillard, Judy Greer en de eerder genoemde Forster te schitteren. Zo wordt ‘The descendants’ op de valreep toch nog een waarachtig en rustig kabbelend slice of life. Maar een Payne grand cru kan je ‘The descendants’ bezwaarlijk noemen.
Reageer