Der Hauptmann

Het was de kepie

Hoeveel WOII-films zouden er al gemaakt zijn? Wij houden het op: veel. Maar hoeveel is genoeg? Calling Robert Schwentke.

Normaal gezien zou de naam u niet meteen warm of koud doen blazen. De Duitse regisseur heeft voornamelijk miskleunen als 'Flightplan', 'RED', 'Insurgent' of 'Allegiant' op zijn actief staan; van de meest voorgekauwde kost die Hollywood te bieden heeft. Maar nu hij eens terugkomt voor een Duitse productie, blijkt zijn talent plots nog helemaal intact. ‘Der Hauptmann’ is een formidabele film.

De toon wordt meteen fiks gezet: Soldaat Willi Herold, die deserteert in de laatste maanden van de oorlog, wordt achternagezeten door een stomdronken horde militaire politie, volledig met blaasorkestje achterop de jeep. Hij kan ternauwernood ontkomen aan de kogels. Wat verderop vindt hij in een verlaten wagen een koffer met een kapiteinsuniform. Zijn nieuwe insignes stijgen hem direct naar het hoofd. Hij verzamelt een troep mannen rond zich onder het mom van een opdracht die hij hoogstpersoonlijk van de Führer zelf zou gekregen hebben. Hij moet de moraal van de laatst overgebleven strijdkrachten op Duits grondgebied hooghouden. Resultaat: een wekenlang durende moordpartij. Deserteurs en plunderaars worden standrechtelijk afgeknald, burgers die bereid zijn zich over te geven aan de geallieerden evenzeer. Wat een claim tot leiderschap toch niet vermag.

Willi Herolds exploten zijn waargebeurd en goed gedocumenteerd, zoals het Duitse administratie betaamt. Historische claims durven een film al eens parten te spelen. Soms is het een opstapje naar heroïsering, overdreven detail of belerende vingertjes, maar in het geval van ‘Der Hauptmann’ voegt het enkel toe aan de beklijving. Herold is een labiel en gebroken figuur die evenzeer walgt als houdt van de gruweldaden die hij en zijn al even losgeslagen kameraden plegen. Wat een mens lijden kan: ook aan het einde van alles valt er wel door iemand lol te trappen. Dat Herold door een Duitse militaire rechtbank werd vrijgesproken mag niemand verbazen.

Schwentke kiest voor een afstandelijke, neutrale benadering. Al worden we toch vooral meegezogen in het discours van the-hunted-becomes-the-hunter Herold. Acteurs, beeldvoering, scenario: alles zit goed. Geen ronkende namen hier, maar de cast is uitmuntend. Walging en voldoening strijden om de meeste glitters in Max Hubachers ogen. De goedaardige voyou uit ‘Victoria’, Frederick Lau, mag een volbloed psychopaat vertolken. En Milan Peschel, als hulpje des duivels, zie je bijna letterlijk uit elkaar vallen.

Terwijl de eindtitels lopen worden we nog getrakteerd op hilarische satire, we zien Herold en zijn kompanen door een hedendaagse Duitse stad rijden en passanten aan grondig onderzoek onderwerpen. Het totale gebrek aan prekerigheid doet nog het meeste deugd. Een betere blik op het succes van het fascisme dan 'Der Hauptmann' zult u niet krijgen.

Details Nu in de zalen
Regisseur: Robert Schwentke
Cast: Max Hubacher, Frederick Lau, Milan Peschel, Alexander Fehling
Jaar:
2017
Speelduur:
118 min.