On Chesil Beach

Een tragische verfilming.

Een kersvers echtpaar checkt in bij een aan het strand gelegen hotel. Terwijl de de twee geliefden, Florence en Edward genaamd, door de chique gangen wandelen, aanschuiven aan het hoogstaande diner en elkaar lieve woorden toefluisteren, ogen ze heel gelukkig, maar ook behoorlijk nerveus. Florence is namelijk doodsbang voor de huwelijksnacht die voor de deur staat.

Het scenario van On Chesil Beach werd geschreven door niemand minder dan Ian McEwan, de auteur die zelf de novelle schreef waar de film op gebaseerd is. De papieren versie van dit verhaal is een parel van de Engelstalige literatuur. McEwan pende een verhaal met messcherp genoteerde psychologie en een melancholische sfeer. Het feit dat McEwan zelf heeft geprobeerd om zijn mooie verhaal om te zetten in een filmische beleving schept allereerst de verwachting dat het een trouwe verfilming zal zijn. Dat is het ook. Alle elementen uit het boek zijn aanwezig. De karakters, de situaties, de grapjes, de tragiek en de vertelstructuur. Juist bij dat laatste punt ligt dan ook direct het grootste probleem van deze verfilming.

Terwijl de literaire versies van Edward en Florence ongemakkelijk hun diner wegwerken, neemt de alwetende verteller uitgebreid de ruimte om de volledige liefdesgeschiedenis van de twee personages uit de doeken te doen. Er wordt dus afgewisseld tussen zogezegde realtimehoofdstukken in de hotelkamer en flashbacks die een wat breder tijdsbestek innemen. Het is een interessante literaire techniek die in het boek enorm goed werkt. Helaas heeft McEwan deze exacte structuur ook in het filmscenario toegepast. Hierdoor zit er als filmische vertelling iets behoorlijk scheef.

De film heeft namelijk één concreet hoofdconflict: Edward wil de liefde bedrijven met Florence, maar zij is erg nerveus en weet niet hoe met de situatie om te gaan. Dit is een schrijnende situatie, beklemmend en intrigerend. Deze wordt helaas steeds onderbroken door flashbacks waarin iedere vorm van dramatisch conflict ontbreekt. Er is dus geen volgbare oorzaak-gevolgvertelling, maar een kwestie van 'en toen gebeurde dit en toen dit en toen en toen en toen...'

Nu, we pleiten er niet voor dat iedere film exact dezelfde dramaturgische drieaktenstructuur moet hebben, integendeel, men mag in de hedendaagse cinema veel vaker eens uit het traditionele narratief proberen te breken. Maar door de warrige start-stopstructuur van 'On Chesil Beach' valt de film op de schaal die reikt van arthousecinema tot mainstreamdrama hopeloos tussen de wal en het schip in.

Saiorse Ronan, die onlangs nog de hoofdrol speelde in het bijna universeel geliefde 'Lady Bird' van Greta Gerwig, doet haar opperste best in de rol van Florence, maar komt helaas niet ongeschonden weg. Haar acteerprestatie voelt vlak en onovertuigd aan. Op het gelaat van haar tegenspeler Billy Howle ben je na een minuut of vijf wel uitgekeken. Theaterregisseur Dominic Cooke doet niets bijzonders met het beeld en er zit veel te veel contrapuntmuziek in de film waardoor momenten met dramatisch potentieel totaal geen effect meer hebben.

De laatste belediging komt wanneer McEwan zijn eigen werk onderuit haalt door het tragische einde van het boek wat te verzachten met een mierzoete epiloog. Deze verfilming toont aan dat sommige verhalen maar één juiste vorm hebben en dat On Chesil Beach in al zijn ontroerende volmaaktheid op de boekenplank had moeten blijven staan.

Details Nu in de zalen
Jaar:
2017
Speelduur:
110 min.