Cake

'Te veel verdriet voor één film'

Claire lijdt aan chronische pijn na een ongeluk waarin ze haar zoon verloor. Haar echtgenoot vlucht, haar zwemtherapeute geeft haar de bons en haar praatgroep zet haar aan de deur. Verbitterd krijgt ze een morbide fascinatie voor Nina, een medepatiënte die zelfmoord pleegde. Claire verzeilt in het leven van Nina’s weduwnaar en zoontje. Geen romantiek, maar mensen die elkaars verlies trachten te vatten om hun eigen leven op orde te krijgen.

Ietwat in de geest van McConaughey in Dallas Buyers Club, ruilt Jennifer Aniston het veilige romcomkeurslijf voor psychologische diepgang. Ook fysiek doorbreekt ze de Hollywoodbubbel: geen gestileerde slordigheid en nonchalante make-up, maar ongewassen haren, bijna afgeleefd lichaam en onopgemaakt gezicht. Claire is een amalgaan van problemen die een gegoede vrouw in zonnig LA kan hebben: ze verloor haar echtgenoot en kind, is verslaafd aan medicijnen en alcohol, slaapt met haar tuinman, jaagt iedereen als onhandelbare feeks weg en kampt met een depressie. En dan die chronische pijn: te veel verdriet voor een mensenleven, laat staan één film. Het maakt ‘Cake’ eendimensionaal: diepgang, maar weinig breedte in het gevoelensspectrum. Rouw is een dankbaar motief, maar wat keuzes hadden geholpen. Het destructieve pad waarop Claire raast is te gratuit, en evolueert weinig uit haar karakter zelf.

Regisseur Barnz koos het script uit inzendingen voor een scenariowedstrijd. De eerste helft gebruikte hij voor sfeerschepping, waarin Aniston ruimte kreeg om aan Claire gestalte te geven. Als het verhaal eindelijk openbreekt, nekt een scala geforceerde plotlijnen en zinloze nevenpersonages die sfeer. Enkel de relatie met huishoudster Silvana is fascinerend. Aanvankelijk lijkt die kleurloos en volgzaam, maar gauw wordt duidelijk dat ze Claires gebrek aan sociale intelligentie opvangt. ‘Cake’ had beter op die interactie gefocust in plaats van te vergalopperen in verhaallijnen. Wil je diep in de geest boren, is het gevaarlijk die keer op keer te verlaten. Dat vergt te veel energie van de kijker. Oppervlakkige zijpersonages zijn voor de hand liggende verhaaltechnische hulpmiddelen. Die legitimeren Claires karakterontwikkeling, maar kelderen de geloofwaardigheid en beperken de mogelijkheid om haar verscheurdheid echt te acteren. ‘Cake’ kon rauw en hard zijn, maar is vooral veilig gebleven. 

Claire lijdt aan chronische pijn na een ongeluk waarin ze haar zoon verloor. Haar echtgenoot vlucht, haar zwemtherapeute geeft haar de bons en haar praatgroep zet haar aan de deur.

Lees de volledige review »
Details Nu in de zalen

1-disc

Cake
Het gezicht van chronische pijn

De Home Cinema-versie van Cake bevat twee extra's: 'The Icing on the CAKE: meet the cast' en 'The Many Layers of CAKE: Learning to Live Again. De eerste voegt weinig tot niets nieuws toe aan de film. Het zijn hoogstens de acteurs die het verhaal van de film opnieuw vertellen, en niet verder raken dan wat we ook in de film zelf hebben gezien.

'The Many Layers of CAKA' daarentegen toont hoe Jeniffer Aniston er in slaagde om met zoveel overtuiging de chronische pijn te verbeelden. Dit dankzijn haar stuntcoördinator - een wat ongemakkelijke benaming in dit geval - Stacy Cortney, een effectief slachtoffer van een traumatisch ongeval met chronische pijn al gevolg. Die extra geeft een extra dimensie aan de film, en laat nog meer zien dat Aniston voor deze film zichzelf effectief naar een hoger niveau heeft getilt.

Titel: Cake
Acteur: Jennifer Aniston
Jaar:
2015
Ondertitels:
Nederlands, Frans, Engels
Audiotrack:
Duits Dolby Digital 5.1
Formaat:
2.40:1
Sound type:
Dolby Digital 5.1

Reageer