The Bleeder

'Echte Rocky' slaat ons niet K.O.

‘Rocky’, het moet een van de populairste films van de jaren '70 zijn. Het idee voor dat sportdrama kwam echter niet zomaar uit de lucht vallen. Sylvester Stallone kreeg z’n inspiratie toen hij op tv een bokskamp zag om de wereldtitel zwaargewichten. De oppermachtige Muhammad Ali nam het daarin op tegen een nobody uit New Jersey: Chuck Wepner. Die laatste bloedde als een rund – vandaar z’n bijnaam ‘The Bleeder’ - maar hield veel langer stand dan verwacht. Toen hij net voor het einde alsnog de duimen moest leggen, werd hij toegejuicht als een winnaar. De dollartekens verschenen meteen in de ogen van Stallone en een paar dagen later was het scenario voor ‘Rocky’ klaar.  

‘The Bleeder’ vertelt het leven van 'de echte Rocky' op een aangrijpende manier. Na een veelbelovend begin – die fantastische kamp met Ali die straf in beeld gebracht wordt – sukkelt Wepner echter vlug de afgrond in. De roem stijgt hem naar het hoofd – wat een verrassing – waardoor hij al snel een arrogante klootzak wordt. Een sympathieke arrogante klootzak wel, dankzij de doorleefde vertolking van Liev Schreiber. Scheefpoeperij op drugsfeestjes wordt eerder regel dan uitzondering. Absoluut dieptepunt is wanneer Wepner moederziel alleen op de sofa naar de Academy Awards kijkt. Als ‘Rocky’ in de prijzen valt, juicht hij alsof hijzelf een oscar heeft gewonnen. Dat Stallone nooit wou toegeven waar hij de mosterd haalde voor z’n film maakt dat moment alleen maar pijnlijker.

‘The Bleeder’ moet het vooral hebben van de sterke vertolking van Schreiber, een wat ondergewaardeerde acteur in Hollywood. Ook Elisabeth Moss zet een doorleefde vertolking neer van de bedrogen echtgenote. Naomi Watts slaagt er dan weer niet in om haar rol van dienster met een hoek af boven de karikatuur te doen uitstijgen .

Hoewel ‘The Bleeder’ verdienstelijke pogingen doet om zich van de doorsnee biopic te onderscheiden, lukt dat niet helemaal. Daarvoor blijft het allemaal wat te cliché. De brave, chronologische structuur, de vertelstem, de problemen die je van mijlenver ziet aankomen: we hebben het allemaal al gezien. En beter ook.

Kortom, je kan het bekijken van ‘The Bleeder’ een beetje vergelijken met een doorsnee boksmatch. We hebben ons geamuseerd, maar werden er niet knock-out door geslagen.

Details Nu in de zalen
Jaar:
2016
Speelduur:
98 min.