Beautiful Boy

S(c)hot in de roos

Vlaamse regisseurs en Hollywood, het is niet altijd een geslaagd huwelijk. Vraag dat maar aan Erik Van Looy. Het was dan ook afwachten of het Felix Van Groeningen zou lukken om zijn specifieke stijl te vertalen naar het circus dat Hollywood soms is. Gelukkig bleek onze vrees ongegrond. ‘Beautiful Boy’ is een meer dan geslaagd Amerikaans debuut en bevat alle elementen van een goeie Van Groeningen-film: de focus op menselijke relaties, de moeilijke zoektocht naar geluk en veel pure en oprechte emoties. Hou die zakdoeken maar in de aanslag.

De film vertelt het verhaal van de familie Sheff. Journalist David (Steve Carell) en zijn getalenteerde tienerzoon Nic (Timothée Chalamet) zijn twee handen op één buik. Ze delen alles en zijn elkaars beste vrienden. Dat verandert wanneer Nic in contact komt met drugs. Wat onschuldig begint – één jointje om de scherpe randjes van het leven af te veilen – mondt al snel uit in een verwoestende verslaving aan crystal meth. Wanneer David de problemen van zijn zoon ontdekt, stort zijn wereld in. Hij besluit alles in het werk te stellen om zijn zoon te begrijpen en te redden. Maar is dat wel mogelijk? En wil Nic überhaupt wel gered worden?

Dat ‘Beautiful Boy’ zo’n sterke film is geworden, heeft Van Groeningen zeker te danken aan zijn ijzersterke – en Oscarwaardige (!) – cast. Timothée Chalamet zet zijn reputatie van rising star voort en overtuigt volledig als de drugsverslaafde Nic. Je voelt als kijker zijn twijfels, zijn pijn, zijn frustratie… Ook Steve Carell zet een van zijn strafste niet-komische rollen ooit neer. Hij slaagt er vaak in door met een enkele blik een volledig verhaal te vertellen. De sterke acteerprestaties zorgen ervoor dat je als kijker volledig meegetrokken wordt in de film. Wie niet meeleeft met de personages heeft gewoon geen hart. Dat kan niet anders.

Een uitmuntende cast is natuurlijk niets zonder een goed scenario en een sterke regie. En ook op dat vlak scoort ‘Beautiful Boy’. Van Groeningen, die meeschreef aan het script, slaagt erin om het hele verslavingsproces realistisch in beeld te brengen. Met ups & downs, euforie en teleurstelling. Kortom, zoals het nu eenmaal in real life is. En da’s niet evident, want veel oefeningen in dit genre vervallen vaak in clichés en opgeklopte pathetiek. Van Groeningen trapt niet in deze val. Uiteraard wordt het vaak emotioneel, maar de film slaagt erin om het evenwicht te bewaren. Mede dankzij de sterke acteurs, die zich nooit aan overacting bezondigen, en de pure en oprechte filmstijl van Van Groeningen.

De geslaagde soundtrack – met als uitschieter het bijna tien minuten lange ‘Svefn-g-englar’ van Sigur Rós – maakt het plaatje compleet. De gekozen nummers passen perfect bij het leven en de smaak van de hoofdpersonages, het lijkt alsof ze de platen zelf opgelegd hebben. Straf! Enkel het laatste halfuur van de film komt een beetje afgehaspeld over. Alsof de regisseur hier te veel wil vertellen in een te korte tijd.

Van Groeningen zelf durft naar eigen zeggen nog niet denken aan een Oscarnominatie, maar wat ons betreft zou die meer dan verdiend zijn. Dit zou wel eens de start van een succesvolle Hollywoodcarrière kunnen zijn.

Details Nu in de zalen
Regisseur: Felix van Groeningen
acteur: Timothée Chalamet, Steve Carell, Maura Tierney, Amy Ryan
Jaar:
2018
Speelduur:
120 min.