Les barons

'La banane'

La banane, daar doet Arno het voor - beweert hij altijd: een glimlach van oor tot oor op het gezicht van het publiek toveren. Toen wij de zaal van ‘Les barons’ uitwandelden, liepen wij ook met een knoert van een banane rond – op ons gezicht hé, pubers! – en dat kwam zeker niet alleen door de soundtrack van de Oostendse wereldburger.  

‘Les barons’ is de eerste langspeler van Nabil Ben Yadir. Yadir, een rasechte Brusselaar, nam de regie en het scenario voor zijn rekening. Nochtans heeft hij nooit een filmopleiding gevolgd. Nadat hij tweemaal geweigerd werd op de kunstschool ging hij maar voor een diploma electromechanica. Toen hij dat, tot grote tevredenheid van zijn ouders, behaald had, was het tijd om zijn eigen weg te gaan en voluit voor de film te kiezen.

Hassan, het hoofdpersonage, heeft een gelijkaardig verhaal. Als Marokkaan in Molenbeek wil hij het graag als stand-up comedian proberen. Maar dat is buiten zijn omgeving gerekend. Zijn vader wil dat hij in zijn voetsporen treedt… als buschauffeur bij de MIVB. En dan zijn er nog zijn vrienden, Les Barons. Die zien hem het liefst niets doen. De filosofie van Les Barons is eenvoudig: elke mens heeft van bij zijn geboorte een bepaald aantal voetstappen ter beschikking. Eens je dat aantal bereikt hebt, ga je dood. Daarom is het zaak zo veel mogelijk rond te hangen, te luieren en zo weinig mogelijk uit te voeren.

‘Les barons’ is dus de eretitel van een groepje dat door velen kutmarokkaantjes zou worden genoemd. Racisme is in Vlaanderen nu eenmaal de norm. Stof genoeg dus voor een wrang sociaal drama. Alleen is ‘Les barons’ geen wrang sociaal drama. Yadir heeft er namelijk voor gekozen om dit zware onderwerp te gebruiken voor een enorm geestige komedie. De pret straalt trouwens ook op de acteurs af... De hele cast, inclusief een alweer geweldige Jan Decleir,  staat met een enorm spelplezier te acteren.

De toon van deze film is dus erg licht. De geest van Amélie Poulain waart van begin tot einde door ‘Les barons’. Er zit trouwens ook een romantische verhaallijn in de film. Op zich geen probleem, maar Yadir heeft wel erg veel in zijn debuut willen steken: het liefdesleven van Hassan, de relatie met zijn ouders, het defaitisme en het materialisme bij zijn vrienden… Het gevolg hiervan is vaak dat de zaken niet worden uitgespit en dat je soms op je honger blijft zitten.

Toch is ‘Les barons’ een enorme hit en dan vooral in Brussel. Wij zijn de film in Antwerpen gaan bekijken en ook daar zat de zaal goed vol. Het mooie aan deze prent is dat ze een enorm divers publiek aantrekt. Voor ons was het alvast de eerste keer dat we in een filmzaal zaten waar de helft van de mensen een vreemde afkomst hadden. Het was dan ook grappig om zien hoe die allochtone kijkers vaak met heel andere stukken moesten lachen. Met name de scène waarin Jan Decleir niet weet hoe hij een Islamitisch ritueel moet meedoen, zorgde ervoor dat die helft van de zaal strijk lag. Ondertussen hadden wij ook geen idee wat Decleir dan wel moest doen.

Het geeft aan dat Yadir vrij compromisloos te werk is gegaan. Daarbij is hij soms ook spijkerhard voor zijn eigen gemeenschap. Maar in tegenstelling tot al die ‘Islamcritici’ doet hij dat wel met heel veel humor. Los van al die multiculturele bedenkingen is die humor trouwens de reden waarom je naar ‘Les barons’ moet gaan kijken. Het is de geestigste film die je in een lange tijd gezien zal hebben.

La banane, daar doet Arno het voor - beweert hij altijd: een glimlach van oor tot oor op het gezicht van het publiek toveren.

Lees de volledige review »
Details Nu in de zalen
Regisseur: Nabil Ben Yadir
Jaar:
2009
Speelduur:
111 min.

2-disc

Barons heersen ook op dvd

Toegegeven, de bloopers zijn niet zo grappig. Maar de rest van de extra's op de dvd van 'Les barons' mogen er best wezen. Er is een achter-de-schermen-repo die zich vooral toespitst op de promotie van de film na het draaien. Met daarin onder andere een passage in 'De laatste show', de laatavondtalkshow op één, die wel zeer in de smaak viel bij regisseur Nabil Ben Yadir.

We krijgen ook een commentaartrack van de makers. Een beetje een zoete inval, want alleen regisseur Ben Yadir doet de rit uit. De rest van de cast komt er wanneer ze daar zin in hebben af en toe eens bijzitten. Grappig, en geheel in de spirit van de film zelf.

We krijgen ook de clip bij de titelsong van 'Les barons' te zien. Meer nog: de volledige soundtrack is op een apart schijfje in het pakket gestopt. Mét citaten uit de film, helemaal Tarantinostyle dus, maar met muziek van Imhotep (van Iam) waarop ook Bas Bron, beat maestro van de Jeugd van Tegenwoordig, welwillend mee zou knikken.

Titel: Les barons
Jaar:
2010
Ondertitels:
Nederlands
Audiotrack:
Frans Dolby Digital 5.1
Formaat:
16:9 Anamorphic

Reageer