Baby Driver

Vroom, Vroom, Vroaaaarr!!!

Wanneer de regisseur van ‘Shaun of the Dead’ zich aan een misdaadfilm waagt, mag je er vanuit gaan dat je meer krijgt dan je op het eerste gezicht verwacht. En dat is met ‘Baby Driver’ niet anders. Alle elementen zijn aanwezig: van de mysterieuze figuren en de snelle wagens tot de zenuwslopende achtervolgingen en schietpartijen. Maar in Edgar Wrights universum wordt dat wereldje niet gedreven door het overkokende testosteron van de hoofdpersonages, maar wel door het ritme van de muziek die uit de autoboxen knalt. ‘The Driver’ meets ‘La La Land’, quoi?

Centraal in het verhaal staat Baby (Ansel Elgort), een getalenteerde vluchtwagenbestuurder die met de beats van zijn iPod het gesuis van zijn tinnitus weg filtert, maar ook de meest waanzinnige autoachtervolgingen tot een goed einde brengt. Dit doet hij in dienst van Doc (Kevin Spacey), een gangster die overvallen plant en laat uitvoeren door een zootje ongeregeld zoals het mysterieuze misdaadkoppel Buddy (Jon Hamm) en Darling (Eiza González) en de krankzinnige Bats (Jamie Foxx in topvorm). Wanneer Baby zijn laatste klus voor Doc opknapt, droomt hij ervan om samen met de lieftallige serveerster Deborah (Lily James) de zon tegemoet te rijden. Maar net wanneer hij denkt van het criminele milieu verlost te zijn, wordt hij er zonder pardon terug in gesleurd.

Een simpel plot, maar dat hoeft geen gebrek te zijn. Wright draait de volumeknop van zijn film volledig open en laat met zijn visuele flair de beelden en muziek het verhaal vooruit stuwen. De openingsscène waarin een bankoverval en de daaropvolgende achtervolging volledig getimed worden op de muziek die Baby speelt, is een streling voor het oog en oor. Wanneer Wright deze scène meteen opvolgt met een al even muzikale sequentie waarin Baby als een hedendaagse Gene Kelly door de straten van Atlanta danst, is het duidelijk wat Wright voor ogen had: een jukeboxfilm creëren waarin montage en muziek elkaar perfect aanvullen en je meedanst op het puntje van je stoel. Het is de stijl waar Wright al zijn ganse carrière naartoe lijkt te sturen – denk maar aan de Queen-sequentie uit 'Shaun of the Dead' - en nu zijn hoogtepunt bereikt. Wrights gevoel voor timing is meticuleus en hij kent elk trucje om zijn film vol visuele verrassingen te steken zodat je je als kijker nooit verveelt.

Waar Wright dan weer wat vaart verliest, is in de uitwerking van zijn personages. En toegeven: naast Baby komen de andere personages - zoals Deborah die vooral het lichtpuntje in Baby’s leven mag zijn - maar wat eendimensionaal over. Maar er valt ook een lans te breken voor de manier waarop Wright zijn karakters aanpakt. Net als bij Tarantino blijkt uit elke film die Wright aflevert een onnavolgbare passie voor het witte doek. Met ‘Hot Fuzz’ schreef hij een liefdesbrief aan actiefilms uit de eighties en ‘Scott Pilgrim’ was zijn eigen Jackie Chan-film. ‘Baby Driver’ is in alle opzichten een ode aan de misdaadfilms uit de jaren 70. Films die zich laten typeren door hun coole archetypische personages, waar Wright lustig op voort bouwt. Misschien niet helemaal wat we in deze tijden van doorwrochte personages verwachten, maar wel voor verrassingen zorgt naargelang de film vordert.

Of ‘Baby Driver’ dezelfde cultstatus als ‘Shaun of the Dead’ zal bereiken, valt nog af te wachten. Feit is wel dat Wright zonder meer een van de meest originele films van deze zomer aflevert. Topentertainment dat tegen 200 per uur door de zalen raast en blijk geeft van een regisseur die weet wat hij wil. Iets wat ze bij Marvel ongetwijfeld gemerkt hebben.

Details Nu in de zalen
Regie en Scenario: Edgar Wright
Cast: Ansel Elgort, Kevin Spacey, Lily James, Eiza González, Jon Hamm, Jamie Foxx
Jaar:
2017
Speelduur:
112 min.