Avengers: infinity war

Oorlogsepos staat er, maar niet stevig genoeg

Toen Tony Stark (Robert Downey Jr.) zijn iron suit voor het eerst aantrok in 2008, betekende dit de geboorte van het Marvel Cinematic Universe (MCU). Achttien films, waarvan de ene al wat succesvoller was dan de andere, bouwden allemaal op naar dit moment: 'Infinity war'. In dit epos bewandelt de boosaard der boosaards Thanos (Josh Brolin) het oorlogspad, op zoek naar alle infinity stones. Hiermee kan hij het universum naar zijn hand zetten en wordt hij ook zo maar eventjes de krachtigste persoon in heel het universum. Daarvoor zal niemand hem in de weg staan. Geen enkele planeet, geen enkele avenger. Maar hé, ze kunnen het toch maar proberen.

Als je tien jaar naar één verhaal opbouwt, brengt dat nogal wat personages met zich mee. Dat zorgt logischerwijs voor heel wat gepuzzel binnen de verhaallijn. Anthony en Joe Russo doen dit op zich niet slecht door de verhaallijn bijzonder simpel te houden. Alle personages krijgen namelijk maar één doel: Thanos stoppen. Uiteraard zijn er nog enkele zijmissies, waarvan sommige behoorlijk plezierig zijn om naar te kijken. Bij het voorstellingsrondje komen een paar verrassende personagecombinaties naar boven. Bij sommige voorstellingen botsen de regisseurs op stevige genreclichés. Captain America, die dramatisch vanuit de duisternis het licht instapt, is daar een ‘mooi’ voorbeeld van.

Ondanks de makkelijke verhaallijn, schakelen de scènes als een roestige fiets. Er is tempo aanwezig, maar dat remmen ze voortdurend af door van scène te wisselen. Dat neemt de spanning weg. Naar het einde toe zou die naar je keel moeten grijpen, maar dit lukt maar half door de haperende opbouw.

De balans tussen humor en actie, nochtans twee handelsmerken van het MCU, ontbreekt volledig. De Russo’s lijken wel door te hebben dat dit een succesformule is, maar het inzicht ontbreekt. Ze slagen er niet in om de heerlijk getimede opmerkingen die regisseur Taika Waititi neerpende voor 'Thor: Ragnarok' naar hun film te brengen. Ook bij het typische gekibbel van 'The guardians' slaan ze de bal mis.

Qua visuele effecten verdient 'Infinity war' absoluut een applaus. De verwoeste planeten, blitse ruimteschepen en uiteraard Thanos zelf die op het scherm worden getoverd, zijn bewonderenswaardig. Ze hoeven echt niet onder te doen voor Oscarbekroonde special effects als die van Star Wars. Je lijkt tussen de krijgers van Wakanda te staan, of te zweven tussen het puin op Titan. Als de film één ding goed doet, dan is het dat wel.

Details Nu in de zalen
Jaar:
2018
Speelduur:
149 min.