Au revoir là-haut

Mooie maskers

De statistieken om ongeschonden van het front terug te komen tijdens de Eerste Wereldoorlog waren niet voordelig. Massa's lijken, nog veel meer verminkten. Daar zat goede business in.

Om de dodentol nog wat op te drijven vlak voor de Wapenstilstand, stuurt luitenant Pradelle zijn manschappen nog een laatste keer door niemandsland. Twee vrienden bekopen het bijna met hun leven. Albert komt er met de schrik vanaf, maar Edouard verliest zijn onderkaak en is gedoemd om door het leven te gaan als gueule cassée.

Pradelle zet na de oorlog een lucratieve en frauduleuze begrafenisonderneming op, terwijl de twee vrienden de eindjes aan elkaar moeten knopen. Edouard heeft volledig gebroken met zijn rijke burgergezin en zichzelf dood laten verklaren. Hij weigert een gelaatsprothese en medische hulp en krijgt onderdak bij Albert, die voor hem morfine steelt van andere noodlijdenden. Langzamerhand pikt Edouard zijn artistiek talent toch weer op. Hij maakt maskers om zijn misvormde gezicht te verbergen en begint patriottische monumenten te ontwerpen voor de overlevenden. Die wil hij samen met Albert te koop aanbieden, zonder ze ooit te zullen bouwen.

Ze zijn vervuld van rancune en schrikken er niet voor terug om fraude te plegen op de rug van de gesneuvelden. In hun geldbejag verschillen ze niet veel van de cynische Pradelle, die inmiddels met Edouards zus getrouwd is. Al is hun verbittering tegenover de twistzieke en vervreemde leidende klasse helemaal te rechtvaardigen. Als ze genoeg geld hebben vergaard, plannen ze dan ook de wijk te nemen naar Afrika.

Als verfilming van de Prix Goncourt 2013 werkt dit traditionele period piece over het algemeen redelijk. Overtuigende oorlogsscènes, mooie decors en degelijke acteurs. Maar het had allemaal wel wat dieper mogen snijden. Er wordt over het algemeen een iets te olijke toon gehanteerd om het wedervaren van de getraumatiseerde veteranen echt meeslepend te maken. Sociale kritiek blijft op de vlakte en een bredere historische blik vervaagt ten voordele van klassiekere motieven, zoals de relatie tussen Edouard en zijn vader en de catharsis voor überslechterik Pradelle.

Wij hadden liever een intensere aanpak gezien, met wat minder schoonfilmerij. De vertelstructuur is enorm braaf en leidt tot zwak uitgewerkte personages, wier motivaties weinig om het lijf lijken te hebben. Desalniettemin hield het spel van Nahuel Pérez Biscayart, die Edouard gestalte geeft, en dus het gros van de tijd achter een masker schuilgaat, ons gemakkelijk bij de zaak. Al zal de fantastische kwaliteit van de maskers zelf daar ook wel voor een groot deel tussenzitten.

Ga dus gerust kijken. Voor gemakkelijke lachers of huilers valt er wat te rapen, voor een publiek dat te veel verwacht, valt er vooral te gapen.

Details Nu in de zalen
Regisseur: Albert Dupontel
Acteurs: Nahuel Pérez Biscayart, Albert Dupontel, Laurent Lafitte, Niels Arestrup
Jaar:
2017
Speelduur:
117 min.