Motel Mozaïque Festival 2018, Deel 1/3

SOHN (★★★★)

De Britse multi-instrumentalist en producer Chris Taylor (SOHN) was de eerste straffe headliner van het Rotterdamse kunstenfestival Motel Mozaïque. Wat wij ervan vonden? Zwoel, traag en de perfecte balans tussen melancholie en euforie.

Motel Mozaïque, dat is het voor ons relatief onbekende, kunstenfestival van de Rotterdammers. 3 dagen lang vieren de 010’ers feest: performances, guided tours, theater, beeldende kunst en muziek verspreid over diverse locaties in de binnenstad. En met namen als SOHN, Tamino, Everything Everything, Songhoy Blues en Kele Okereke wisten we het: daar moeten we heen.

De eerste avond opende het festival al meteen met een grote naam: SOHN. In de grote zaal van de Theaterschouwburg nam de Britse Chris Taylor plaats naast een indrukwekkende constructie vol toetsen, piano’s en een drumstel.

Wat onwennig brengt hij de eerste nummers uit zijn set. Na ‘Fool’ en ‘Oscillate’ weet de multi-instrumentale producer het publiek op de heupen te krijgen. De zachte chillwave die over het publiek glijdt tijdens ‘Signal’ maakt iedereen smoorverliefd op de Brit. De rumoer in de zaal spoelt mondjesmaat weg wanneer een indrukwekkende lichtshow op gang komt.

SOHNs eerste deel van de set was een slow burn die de hele zaal toch niet helemaal leek mee te krijgen. Dat verandert wanneer Taylors prachtige falsetto stem de aandacht weet te grijpen en langzaam vervormt tot de geniale elektrische hook van ‘The Wheel’, een absolute hit van SOHNs eerste album.

En laat het net die momenten zijn die de hoogtepunten vormden tijdens de avond. Taylors hoge stem en elektro-R&B komt haast even goed (nee: eigenlijk beter) over live dan op de studioversie. “Het voelt goed om terug te zijn,” geeft hij verlegen aan het publiek toe. Dit concert was de eerste keer dat hij met een aantal nieuwe bandleden speelde. “Jullie zijn de ontmaagding van onze splinternieuwe band. Of, nee, misschien is het net omgekeerd.”

Ongeacht wie precies nu wie ontmaagde, snakte het publiek naar méér. Na ‘Hard Liquor’ (ongetwijfeld een van de betere SOHN-hits), ‘Lights’ en ‘Lessons’ eindigt de opgewonden tweede set van de Brit. Duh, natuurlijk willen we meer. Meisjesharten horen we spontaan in de zaal breken wanneer Taylor en zijn twee metgezellen terugkeren naar het podium en ‘Artifice’ en ‘Conrad’ spelen om het publiek volledig te verwennen.

“We can never go back,’ zijn Taylors laatste woorden tijdens het laatste bisnummer. Inderdaad Chris, maar mooie liedjes duren niet lang. Een mooie finish voor een concert dat melancholie en euforie perfect wist te balanceren.

Datum: 
19 april 2018