Het Kyoto-protocol

Column

Verschraling. Dat is alles wat ik zie, voel en ruik in de huidige literaire wereld. Overal waar je kijkt dezelfde tweeledige eenzijdigheid: het breekt mijn schrijvershart. Maar sta me toe mezelf even te verduidelijken.

Twee, en slechts twee sjablonen, keurslijven, zo u wil, regeren vandaag het Schemerrijk van Literaturia, met strenge en tegenspraakonduldige hand. In een adem noem ik deze despoten, hoestend van afgrijzen: Actua, de Godin-Hoer en euh... Conspiratius, de God-Pooier! Tussen hun beider klauwen houden ze het literaire echelon omklemd, in een doodse sluimer. Actua, de opportunistische helleveeg, is u allen bekend. Zij is het die ongezien de ganzenveer van menig papierbeklieder infiltreert en haar onwetende slachtoffers deze noodlottige raad influistert: 'schrijf anders eens iets over een Actueel Probleem?'. 'Je vriendin IS een asielzoekster?', kwijlt ze verlekkerd over het brilletje van een Antwerps dikkerdje. 'Uitbuiten, die handel!', gilt ze en acht seconden later is een bestseller geboren, tot nijd van wie het bespijt. Maar wat als er plots nieuwe, hippere Problemen opduiken en jouw Probleem, net als je boek dus, volstrekt irrelevant wordt? Nou, dan heb je toch al lang je duiten bij elkaar geraapt en een enkeltje Malediven geboekt? Actua is de Zwarte Weduwe van Literaturia: ze gunt je een korte maar hevige paringsdans, ogenblikkelijk gevolgd door een identieke dood.

Conspiratius gaat anders te werk. Zijn domein behelst al wat eens was of had kunnen zijn. Hij nodigt je uit in het verleden af te dalen, op zoek naar de verloren oorsprong van het heden. Stuit je dan op deze onberoerde, maagdelijke Bron, dan dwingt de God-Pooier je haar keer op keer te verkrachten. Ik refereer, onder meer, aan dat onfatsoenlijk populaire vod dat het nodig achtte eerbiedwaardige mythologieën te infesteren met onechte godenkinderen, nonsensicale leutersymboliek, moorddadige albino's en-doe-maar-op. Conspiratius vermengt fictie en werkelijkheid tot een walmende blubber en herschrijft de geschiedenis als een dyslectisch, paranoïde kind.

Ja, dit soort dingen leest men nu dus blijkbaar, bij bosjes, aan de lopende meter. Waar is de gedegen historische roman heen, die netjes alle informatie na elkaar zet, zonder verdere poeha? Uitgestorven. En waarom heeft ongebreidelde fantasie heden ten dage plaats gemaakt voor debiele feitenverdraaiing? Een imaginair-romantische sprookjesnovelle, met een toefje erotiek, mag dat nog? Verboten! En pas op: hier spreekt niet de zelden gevierde auteur van onterecht over het hoofd geziene meesterwerken als 'De leeuw van Tindemans' en 'Prinses Monokini', maar een simpele literatuurminnaar, een kruisvaarder tegen de verschraling. Mijn eerste queeste zal de vorm aannemen van een ironisch pamflet, een genadeloze ontmaskering van het literaire simplisme. Actua en Conspiratius zullen zich onder mijn hand verenigen en de Ultieme Formuleroman baren: de actueel-historische samenzweringsavonturenroman Het Kyoto-Protocol, een spannende hervertelling van de milieuproblematiek door de ogen van de 14de eeuwse Maltese monnik Broeder Ivago. Zodra het boek de kaap van de 100 miljoen verkochte exemplaren overschrijdt, investeer ik de volledige opbrengst, als een daad van artistiek protest, in de ontwikkeling van kernenergie. En de Muze, zij zal haar parelwitte tanden blootlachen.

Ludo Vandenabeele is dichter / romancier / toneelauteur / poëet / werkloos en de grootste ongepubliceerde geest van zijn tijd.