Joe Boyd, 'Backstage in de sixties'

Joe Boyd, 'Backstage in de sixties' (2008)

Claim dat je erbij was

Joe Boyd, zeg je? Nog nooit van gehoord. Daar kunnen we inkomen en het is zelfs je goede recht. Maar wie bij de namen Eric Clapton, Pink Floyd, Nick Drake of Jimi Hendrix - Boyd speelde in ieders carrière een rol - onverschillig de wenkbrauwen fronst, mag zijn opgefokte kar stante pede honderdtachtig graden draaien. En de rest: lees vooral verder.

Het gevaar bij dit soort epistels is dat het algauw een allegaartje vol namedropping wordt. De overige woorden doen er dan niet toe, ze dienen enkel om namen van wereldsterren met elkaar te verbinden. En hoewel Boyd er ook een handje van weg heeft (een register van acht pagina's vol namen!), weet hij die val met een esthetisch danspasje te vermijden. Niet dat er veel gedanst wordt met taal of dat de zinnen ritmisch de ogen voorbijglijden. Zo goed hanteert Boyd de pen bijlange niet. Wel schrijft hij summier al zijn memorabele herinneringen van zich af. Zijn schrijfstijl is geen doel op zich, of iets waar hij mee wil uitpakken. Hij hanteert de taal daarentegen om de meest romantische gedachten uit zijn boeiende leven te verhalen.

Dat Joe Boyd geleefd heeft voor vier is een understatement. Zijn belevenissen in de coulissen van een tijdperk dat voor zoveel muziekliefhebbers pure magie is, lezen als een kwajongensroman. We krijgen te horen hoe Bob Dylan een meisje van Joe afsnoepte of hoe hij in de gevangenis zat met de beruchte boef The ghost of Surrey. Aan de hand van allerlei kleine gebeurtenissen, komt een gans tijdperk opnieuw tot leven. Boyd doet je de muziekscène in de jaren zestig horen, zien en voelen. Horen, jazeker. Als je dit boek leest, dan duik je ongetwijfeld de platenkast in, op zoek naar deze of gene artiest die Boyd zo treffend omschrijft. En dat zonder een beeldende taal te bezigen.

Genieten deden we vooral ook van de waanzinnige toevalligheden die her en der in ‘Backstage in de sixties' werden rondgestrooid. Of het allemaal werkelijk zo gebeurde is maar de vraag, maar toch geven we geven je er eentje mee: ‘Aan de ingang merkte ik een vreemd creatuur op. Hij had een bizar kapsel, helemaal opgewerkt en opzichtig blond gekleurd. Zijn overjas was rond zijn middel ingesnoerd en hij droeg zware oude schoenen. [...] Toen ik informeerde naar die fascinerende kerel kwam ik te weten dat hij een niet onverdienstelijk blueszanger was. Zijn naam was makkelijk te onthouden: Rod Stewart.'

De vertaling van Boyds boek is verdienstelijk. Nergens verloopt het echt stroef en met het ritme zit het ook wel snor. Er zit genoeg variatie in de zinnen en slechts waar het echt niet anders kon, werd het werk aan een Engels woord overgelaten.

Voor zijn literaire kwaliteiten moet je de backstage-ervaringen van Boyd niet in huis halen. Ben je daarentegen oprecht geïnteresseerd in een stukje muzikaal erfgoed van de hand van één van 's werelds meest invloedrijke producers, dan mag je nu alvast een plaatsje in je fors uit de kluiten gewassen boekenkast reserveren. Lees ‘backstage in de sixties' en je mag (bijna) claimen dat je erbij was.

Sammy Follet

Details // Boek