Annelies Verbeke, 'Slaap!'

Annelies Verbeke, 'Slaap!' (2003)

Een pareltje
Delen

Maya is een Slapeloze. Haar lichaam is het slapen verleerd. De eindeloze wakkerheid put haar uit. Alle goedbedoelde adviezen van vrienden en kennissen (warme melk met honing! Total Relax/Inner Positivity-therapie!) worden uitgeprobeerd. Steeds zonder succes. Na een tijdje haken de eerste vrienden af omdat ze moeite hebben met haar nachtleven. Uit pure frustratie begint Maya's nachts als een soort boosaardige Amélie Poulain mensen uit hun slaap te houden. Haar eindeloos geduldige vriend blijkt toch niet zo eindeloos geduldig te zijn en verlaat haar. Iedereen vlucht voor zoveel wakkerheid. Behalve Benoît, ook een Slapeloze.
Deze twee bizarre karakters vormen het uitgangspunt van een onwaarschijnlijk grappig en genadeloos rauw boek. Al wroetend in de marge van de maatschappij zoeken ze hun eigen zuchtje geluk in donkere kroegen en bij elkaar. In haar stilistisch zeer fijne Nederlands toont Verbeke de uithoekjes van de kleinmenselijke geest. In eenzaamheid keert de mens terug tot zelfbehoudende oermechaniekjes. Na een tijdje wordt het ongemakkelijk als er iemand dichtbij komt. Toch is dit een erg teder boek. De hoofdpersonages zijn warmbloedig en hunkeren naar hun porties aandacht en liefde. Wanneer ze die krijgen is de dankbaarheid ontroerend groot, maar de honger nog niet gestild. De rake observaties en kleurrijke personages maken dit boek tot een genot om te lezen. Verbeke schetst een eigen wereldje waarin je je zonder problemen thuis voelt. Via de donkere humor sijpelt hier en daar een scheutje maatschappijkritiek door. Maar het is vooral een prachtig portret van twee zoekende mensen. "Slaap!" is absoluut een pareltje. Of beter: een vol glas Spa Bruis.

Lukas Van Win