Eva Cox, 'Een twee drie ten dans'

Eva Cox, 'Een twee drie ten dans' (2009)

Een regenwoud vol dansende taal

Poëzie is een regenwoud vol vreemde beesten. Er wordt gebeten, verbeten en betreurd. Er wordt bemind, gehaat, en meestal beide. Sommige dichters planten hun woorden als zeldzame nakomelingen, anderen strooien ze in het rond als kikkerdril.

Maar niet zo vaak komen veel van die neigingen samen. Eva Cox' nieuwe werkje, 'Eén twee drie ten dans' lijkt in die zin het regenwoud zelve. Gevoelens, stijlen en zelfs genres stromen moeiteloos in mekaar over. Organisch wordt er gesprongen van vrolijk sprookje naar vrije vertaling vol melancholie, om dan weer een ritme-rijm op te pikken, dat niet alleen een meeslepende pump in zich draagt maar het humeur als vanzelf opkrikt. Zelden worden de grenzen van de poëzie zo opgerekt als in dit bundeltje.

Bekritiseerd om de bij momenten volkse taal, valt er van Cox' uiteenlopende taalregisters evengoed te genieten. Honing smaakt goed, maar een lik suikerbiet mag ook wel eens. En eens die permissiviteit vastgesteld, is het moeilijk aan deze bundel fouten op te merken. Het lijkt een bijna kinderlijk zonnig, zorgeloos werk, dat bij vaker herlezen overloopt van spitsvondigheid zoals een computergame dat allerlei easter eggs verbergt. De paginanummering vervangt Cox door een 'karakter-telsysteempje', waardoor pagina 1287 door 378 kan worden gevolgd. Het zo onweerstaanbaar volkse ritme-rijm blijkt bij binnensmonds opzeggen van binnenregelse klank- tot stafrijmen te barsten. Elke pagina in deze bundel danst inderdaad. Van poederroze ballet tot gruwelijk oerritueel, over dromerige pavanes naar modern abstract. En in elk van die genres word je, zelfs als poëzie- en dansleek, onweerstaanbaar en moeiteloos meegevoerd. Opeens blijk je te kunnen dansen. Opeens houdt de dichthater van poëzie. C’est magique!

Het is moeilijk een zo speels, fijn, pittig werk te recenseren zonder in meligheid te vervallen. Maar what the hell. 'Eén twee drie ten dans' maakt wel wat overmoedig, dus daar gaan we: van deze bundel spat de lente af van klaproos tot ooievaarsbek met joelende passie. Eva Cox, die op het vorige PassaPortaFestival zo verlegen overkwam: zij pakt eenvoudigweg beter op papier. Zij verleidt met haar woorden. En het is lente, dus laat het over u komen. Lees deze bundel, poëzielover of -hater, en voel Cox' organische woordvlinders van de poëzie van uw tenen tot diep in de buik trekken.

Celia Ledoux

Details // Boek