Cutting Edge

• X
• X
• 0
• 0
• 0

Catherine Millet, 'Jaloezie' (2009)

Wekt erectiestoornissen op

Het seksuele leven van Catherine M., het eerste boek van Catherine Millet, sloeg in 2002 in als een bom, eerst in Frankrijk en daarna in de rest van de wereld. De autobiografische roman beschrijft het seksuele leven van een vrouw die met honderden en honderden mannen naar bed gaat, her en der masturbeert en deelneemt aan gangbangs en orgieën. Het werk werd meteen bejubeld als een lofzang op de vrouwelijke seksualiteit, tot een feministisch pamflet uitgeroepen en geprezen door libertijnen over heel de wereld. De flamboyante homoseksuele criticus Edmund Valentine White III noemde het werk 'het meest expliciete boek over seks dat ooit door een vrouw werd geschreven'. Wie van 'Jaloezie', het andere leven van Catherine M., hetzelfde verwacht, komt echter besodemieterd uit.

Toegegeven, onze professor in de hedendaagse filosofie kon ons nooit behagen met de post-structuralistische anti-theorie van het feminisme. Wanneer zij ons eraan ‘herinnerde' dat de mechanica in de fysica toch wel een erg droog gegeven was, letterlijk dan, met weinig of geen aandacht voor sappen en vochten, wisten we niet goed of we nu moesten schaterlachen of huilen. Desondanks bewijst het feminisme nog steeds zijn diensten en als het eerste boek van Catherine Millet iets bewijst is het dat er nog steeds taboes te doorbreken vallen. 'Hoera daarvoor', denken wij dan, want wij zijn jubelende, toffe peren. Het was dus met enige interesse dat we de aankondiging van dit boek als ‘een ander hoofdstuk in de erotische vrouwenliteratuur' dat ‘morele sociale taboes doorbreekt' lazen.

Tijdens de interviews met Millet na het verschijnen van haar eerste boek kreeg zij een steeds terugkerende vraag op zich afgevuurd, 'Was je dan nooit jaloers?' Een vrij logische vraag wellicht, want de schrijfster en kunstcritica was en is al jaren getrouwd met de Franse dichter en schrijver Jacques Henric. Millet moest dan steevast toegeven dat ze inderdaad onder jaloezie leed en ze vond het gegeven interessant genoeg om er een heel boek aan te wijden.

In 'Jaloezie' ontpopt ze zich tot een hysterische en labiele furie die onder buien van radeloze jaloezie lijdt en zich overgeeft aan lange lamentaties. Dit gegeven, een negatieve invalshoek ten opzichte van die van de vrolijke seksualiteit in het vorige boek, gecombineerd met haar als vanouds droge introspectieve stijl maken dat je voortdurend het idee krijgt dat je het dagboek van een depressieve vrouw in haar overgangsfase aan het lezen bent. Al na dertig pagina's kregen we zin om het boek naar de lagere regionen van onze boekenkast te verwijzen.

Het klopt, zoals de reclametekst van het boek vermeldt, dat het boek pijnlijk eerlijk is. Maar waar we in het vorige werk konden spreken van een openbarende eerlijkheid voelden we bij deze lectuur niets dan plaatsvervangende schaamte. Het werk is nergens erotisch en haar geklaag zal zelfs de meest persistente boner doen wegkwijnen. Wij kregen bijna erectiestoornissen van haar onzinnige gedrein. Het is ook geen feministische literatuur, want het beeld dat ze van zichzelf schetst, is dat van een afhankelijk, irrationeel, dociel en overdreven emotioneel wezen. Laten dat nu net de disposities zijn waarmee het feminisme wil afrekenen.

Wij hielden na het lezen van de laatste pagina van 'Jaloezie' een in memoriam voor de schrijfster. Het is onfortuinlijk, maar het lijkt erop dat Catherine Millet wat romans betreft een one-hit wonder zal moeten blijven. Een niet te benijden lot voor een schrijver maar er bestaan wel ergere dingen. Jaloezie bijvoorbeeld.

Frank D'hanis

© Cutting Edge -- 19 Apr 2009

Reageer