Rachida Lamrabet, 'Een kind van God'

Rachida Lamrabet, 'Een kind van God' (2008)

Moderne stadssprookjes

Rachida Lamrabet stond de laatste tijd vooral in de schijnwerpers als winnares van de Debuutprijs met haar roman ‘Vrouwland'. ‘Eindelijk iemand die het migrantenthema aanpakt zonder te beleren' was de teneur van de overwegend positieve reacties, al waren wij bij Cutting Edge niet helemaal overtuigd. Ondertussen ligt ook haar tweede boek in de winkel, de verhalenbundel ‘Een kind van God'. ‘Moderne sprookjes in grootstedelijke context', noemt de schrijfster zelf haar verhalen. En dat is een accurate beschrijving van wat ‘Een kind van God' te bieden heeft.

Lamrabet schrijft in een sobere stijl zonder literaire franjes (denk aan Annelies Verbeke) die vlot aansluiting moet kunnen vinden bij een breed publiek. Hier en daar (in ‘Bunicâatjes' en ‘De wandeling') bevatten haar verhalen wat magisch realistische elementen. Hapklaar leesvoer dus, met een handige verklarende woordenlijst op het einde voor wie niet vertrouwd is met een aantal religieuze feesten en rituelen. De keerzijde is wellicht dat Lamrabet soms wat naar de jeugdliteratuur neigt en zelden echt verrassend uit de hoek komt doordat ze de lezer zo bij het handje neemt.

De personages zijn mensen van verschillende origine die hun plaats in de maatschappij zoeken: een jonge allochtoon die geen werk vindt, een vrouw die niet toegelaten wordt tot een opleiding omdat ze een hoofddoek draagt, een moslimmoeder die niet wil dat haar zoon gedoopt wordt door de adoptieouders, een gezin dat een huis kraakt in Doel, een inwijkeling die op het werk uitgemaakt wordt voor ‘klein aapje', een Marokkaanse vader die de voeling met zijn zoons verliest. Lamrabet gaat daarbij enkel beschrijvend te werk en laat het innemen van standpunten over aan de lezer.

Toch bekruipt ons hier en daar het gevoel dat er bij hoogdringendheid iets ‘geleerd' of ‘meegenomen' moet worden uit dit boek, doordat de meeste verhalen gaan over het spanningsveld tussen verschillende culturen en achtergronden. Een thema met een rijkdom aan invalshoeken, maar de auteur kiest er meestal voor te focusen op de problemen die dit met zich meebrengt, waardoor de personages bij momenten wat eendimensionaal ogen. Alsof het aankaarten van een aantal mistoestanden het voornaamste uitgangspunt vormt. Het knappe openingsverhaal ‘NV De Vlaeminck' toont nochtans aan dat Lamrabet zich niet tot het integratiethema in strikte zin hoeft te beperken om te boeien.

Rachida Lamrabet is zonder enige twijfel een aanwinst voor ons literatuurlandschap en bewijst met ‘Een kind van God' nogmaals dat ze de lezer met enkele simpele pennentrekken kan meenemen in de wereld van haar personages. Daarom zouden we graag zien dat ze zich iets minder opzichtig zorgen maakt over de concentratieboog van haar publiek en dat de belevingswereld van haar personages zich minder vaak beperkt tot de spanningen tussen bevolkingsgroepen, generaties en levenswijzen. In deze Yes, we can-tijden moet dat mogelijk zijn. En dan is deze Rachida Lamrabet vast tot nog grootsere dingen in staat. Zij heeft er het talent voor, de lezer ook.

Daan Wouters