'Heinz van H tot Z' - Cutting Edge

Heinz van H tot Z

Lach eens met een kat

Misschien zal het je verbazen, maar de Nederlanders zijn helemaal niet slecht in strips. De laatste jaren breken meer en meer noorderburen bij ons door. Denk maar aan Dick Matena’s ‘De avonden’ of aan de fel bejubelde (en aan te raden!) ‘Meccano’-reeks van Hanco Kolk. Zelfs in onze kranten en tijdschriften vind je tegenwoordig je dagelijkse shot Hollandse humor. Lees hiervoor ‘Sigmund’ van Peter de Wit of ‘S1NGLE’ van alweer Hanco Kolk. Dit komt natuurlijk niet uit het niets. Deze lui behoren tot een talentvolle generatie die eind jaren zeventig, begin jaren tachtig aan het tekenen sloeg. Ook van deze generatie zijn Windig & de Jong. De makers van ‘Heinz’.

‘Heinz’ is eveneens een krantenstrip. Zo eentje als ‘Snoopy’ of ‘Garfield’. Net als in die laatste strip staat ook hier een kat centraal. Niet dat de twee voor de rest op elkaar lijken. Oké, ze zijn allebei oranje, maar daar stopt de vergelijking. Garfield is een echte kat, met een menselijk baasje. Heinz is meer als Donald Duck: tegelijk dier en mens. In zijn wereld leven de twee als elkaars gelijke. Wat wil zeggen dat ook honden al eens een deftig kostuum durven aantrekken.

Deze strip is het eerste deel van een integrale uitgave van alle Heinz-strips. Vier andere delen zullen nog volgen. In dit album krijg je alles te lezen wat tussen 1987 en 1989 werd gemaakt, wat zowaar resulteert in een aangename kennismaking. Want met Heinz kan je lachen. Misschien niet bulderend of dijenkletsend, maar zeker monkelend of via een beheerst gegrinnik.

Windig & de Jong hebben een bijzonder grappige omgeving gecreëerd voor hun kat. Aan de ene kant realistisch en herkenbaar. Aan de andere kant surreëel, Disney-achtig en compleet van de pot gerukt. Het ene moment is Heinz journalist in een doodgewone Nederlandse stad, even later zit hij op de maan of in een sprookjesbos. Maar overal komt hij de meest absurde figuren tegen. In de stad woont een de o-n-t-z-e-t-t-e-n-d t-r-a-a-g s-p-r-e-k-e-n-d-e schildpad, elders woont een haarbal met de naam Emmer. Het is even wennen aan de absurde en gortdroge ondertoon, maar grappig is het.

Bovendien hebben de makers met Heinz een dankbaar personage gecreëerd. Een volleerde cynicus die lak heeft aan gezag, graag klaagt en nergens op zijn plaats lijkt te zijn. De wisselwerking tussen hem en de vreemde personages kan niet anders dan voor vonken zorgen.

Toch blijft het spijtig dat je in Heinz niet al te veel echte emoties terugvindt, zoals je dat bij ‘Casper en Hobbes’ bijvoorbeeld wel doet. Daardoor staan of vallen de stripjes volledig met de kwaliteit van de grap. Welke – het moet gezegd – niet allemaal even geslaagd zijn. Daarvoor wordt er te vaak naar flauwe woordspelingen gegrepen. Gelukkig zijn de mopjes kort en volgt er op elke onnozelheid snel weer iets wat wel de moeite is.

Leuk ook hoe door de verschillende stripjes heen, verhaaltjes zijn geweven: Heinz op een onbewoond eiland, Heinz op een boot … De verhaaltjes zijn simpel, maar ze zorgen ervoor dat dit dikke boek lekker vlot wegleest.

Naast de gewone strip krijg je ook de nodige extra’s - zo gaat dat nu eenmaal met verzamelalbums. Met veel foto’s wordt er vooral op de invloeden van de auteurs gefocust. Deze extra’s nodigen je uit om verder te lezen. Ze leiden niet af van de strips zelf, nemen zichzelf niet te serieus en vertonen een zelfde gevoel voor humor.

Al bij al is dit een geslaagd overzicht. Zeggen dat Heinz het niveau van Snoopy of Garfield haalt, zou fout zijn. Maar zo erg is dat niet. De Nederlanders moeten nu ook weer niet in alles de beste zijn.

Tom Stessens