Zidrou & Oriol, 'Verstild leven'

Leve de Muze

We geloven in de muze. In de inspiratie, verborgen in een vrouw, een jongedame, een model. In de energie die nergens anders dan in die ene persoon te vinden is. De muze, onbereikbaar, niet aan te raken, enkel te bewonderen. De reden om te verlangen. Om te creëren. Om haar, en enkel haar, te vereeuwigen.

'Verstild leven' toont je net dat. Op de kaft van de strip zie je, bijzonder naakt, Mar Noguera Monzó. Ze was een Spaanse schone en model in Barcelona, aan het einde van de 19de eeuw. En ook de muze van Vidal Balaguer: schilder en onderwerp van dit verhaal.

Balaguer is een naam die je wellicht niet kent. Het is een schilder wiens faam tussen de regels van de geschiedenis verloren ging. Niettemin, of toch als je deze strip wil geloven, leefde de man het leven van een miskend artistiek genie. Zijn werk, gesitueerd tussen de post-impressionisten en de appels van Cézanne (oftwel: felle kleuren en opvallende verfstroken) moet in niets onderdoen aan wat zijn beroemdere tijdsgenoten op doek zetten. In zijn echte leven daarentegen – wat hij dacht, deed, voelde – daarin excelleerde hij. Balaguer is – misschien nog meer dan Van Gogh – het typevoorbeeld van de getormenteerde creatieve ziel.

Schoonheid kent haar prijs – en voor de arme kunstenaar rest enkel zijn ziel als pasmunt.

Over het verhaal van Balaguer en dus van deze strip, willen we niet te veel zeggen. Het is in het ontdekken dat de schoonheid schuilgaat. Je kent de kunstenaar niet, je weet niet hoe het afloopt, de tragedie is nog onbestaande. We laten je die zelf lezen. Meemaken. Voelen. Waarmee we ook meteen aangeven dat de scenarist Zidrou hier de perfecte toon hanteert. Dromerig, als in een legende. Maar echt, reëel, dramatisch. Melodrama à la bohémienne.

Wat we wel zeggen, is dat de eerste vier pagina's van 'Verstild leven' bij de beste behoren die we ooit lazen. Zoals we al zeiden, geloven ook wij in de muze. De mythe. Dat, haar, die dame, zie je aan het begin van de strip. Een statement wordt gemaakt – een belofte die gedurende de rest van de strip wordt ingelost. De passie, het verlangen, de onmacht en de twijfel.

Hierboven vermeldden we de term post-impressionistisch. Kleurrijk, fel, expressief. Dat is wat Balaguer was, en dat is wat deze strip je toont. Hoe de tekenaar Oriol alles op papier zet, is indrukwekkend. Alle invloeden vloeien uit over de pagina's. Wat je ziet bevindt zich tussen Matisse, Art Deco (of was het Nouveau?), Gaugin, de Japanse lijn – de prachtig gestilleerde vrouw – een vroege Picasso en pure leesbare strip. Bij momenten lijken de tekeningen op foto's – maar dan degene uit kunstboeken van begin de jaren tachtig: mooi, maar vergeeld en daarom ongewild melancholisch.

'Verstild leven' is zo ontzettend veel. En wij zijn er volledig mee weg, maar wij geloven dan ook in datgene wat de ziel van het verhaal vormt. Mocht je zelf van de meer nuchtere soort zijn, zie hier dan wat kritiek. De strip eindigt geweldig, maar niet zo krachtig als ze begint. De Muze wordt gekanaliseerd, de echte melo wordt gevoelig in het drama gelegd. Dat is mooi – en wellicht voor jou, nuchtere mens, een pluspunt. Voor ons, de verloren mens, leek het iets te... iets te weinig schreeuwend.

De Muze is mooi, maar wat ze je doet voelen, dat wens je niemand toe.

Details Strips
Scenario: Zidrou
Tekeningen: Oriol
Uitgeverij: Blloan
Jaar:
2017
Aantal pagina's:
66