Zidrou & Francis Porcel, ‘Folies Bergère’

Klote-oorlog

Verdun, 1918, het begin van de lente. Voor de mannen van de zeventiende compagnie infanterie is de Folies Bergère, de Parijse revuezaal met de knapste danseressen en de lekkerste champagne, ver weg. Maar ooit, wanneer die klote-oorlog gedaan is - “want er moet toch een keer een eind aan komen, nietwaar?”, gaan ze daar vieren. In afwachting hebben ze hun deel van de oneindige loopgraven ook maar Folies Bergère gedoopt.

In de gelijknamige striproman van de Belgische scenarist Zidrou en de Spaanse tekenaar Francis Porcel volgen we het weinige wel en het vele wee van een groepje soldaten dat tot elkaar veroordeeld is. Bij de offensieven, bevolen door salongeneraals die lekker ver weg van de loopgraven hun kanonnenvlees de dood in sturen, worden ze genadeloos neergemaaid door de Karabinermeister. Alsof dat nog niet erg genoeg is, worden enkele van hun kameraden veroordeeld tot de krijgsraad. Maar dan gebeurt er een wonder: de jood Rubinstein overleeft het vuurpeloton. Eerwaarde Nemo wordt er op uit gestuurd. En wat hij in de loopgraven ziet, tart de meest gruwelijke verbeelding …

Een grote verhaallijn zit er niet in ‘Folies Bergère’, maar dat hindert allerminst. Zigzaggend doorheen de staalharde dialogen maakt de lezer kennis met de soldaten, die allemaal op hun manier met hun angst proberen om te gaan om niet finaal door het lint te gaan. Zidrou slaagt er met een mysterieuze proloog en losse flodders in om een overdonderend beeld te schetsen van de honderd jaar oude oorlog. De kikkers van Monet, het huilende meisje in het niemandsland, Rijmelaar en Rembrandt, de medailles van Mimile … Je leeft mee met de personages terwijl je tegelijk voelt dat dat geen goed idee is. Want daar komen het slotoffensief en dat verdomd knappe symbolische einde al aan …

Tekenaar Porcel, een van de grootste hedendaagse Spaanse talenten, brengt alles op een neutrale manier in beeld. Geen foefjes, geen trucjes, geen gewaagde standpunten of spectaculaire shots. Het past allemaal perfect bij het verhaal, dat de gruwel doet doorsijpelen door het simpelweg vertellen van de waarheid. Wel opvallend is het kleurgebruik: zwart, wit, vuilgrijs, bloedrood (uiteraard) en verder enkel kleur wanneer Monet zijn schilderijen laat zien.

“Had de wereld nog wel nood aan een extra strip over de Eerste Wereldoorlog? ‘Loopgravenoorlog’ van Jacques Tardi bestaat immers al. En dat, beste lezer, is de genialiteit zelve”, aldus Onze Man in zijn bespreking van een eerdere strip over de Eerste Wereldoorlog. Of de wereld er nog nood aan heeft, weten we niet, maar wij zijn alleszins niet meer zeker of ‘Loopgravenoorlog’ nog steeds de meest indrukwekkende oorlogsstrip is. De concurrentie is met deze ‘Folies Bergère’ in elk geval stevig toegenomen. 

Details Strips
Scenarist: Zidrou
Tekenaar: Francis Porcel
Uitgeverij: Dargaud
Jaar:
2014
Aantal pagina's:
92