Amélie Nothomb, De winterreis

ijskoningin

Amélie Nothomb moet zowel een van de betere Belgische exportproducten als een van de weinige zekerheden zijn die 2009 rijk was. In Frankrijk smullen ze van haar romans en sinds haar debuut begin jaren negentig publiceert ze elk jaar een roman die vlot over de toonbank gaat.

De laatste seconden voor je dood krijg je de film van je leven te zien, of dat beweren sommigen toch. Om het zekere voor het onzekere te nemen selecteert Zoïlus, een veertigjarige energieconsulent, de belangrijkste passages uit zijn leven en pent hij ze neer in de vijf uren die hem nog resten. Zijn epistel is niet bedoeld voor publicatie, maar zal samen met hem en de Boeing 747 die hij zal kapen vergaan door in 9/11-stijl de Eiffeltoren te doorboren. Toch beschouwt hij zichzelf niet als een terrorist pur sang omdat zijn daad geen uitdrukking is van nationalistische, godsdienstige of politieke ideeën, enkel van haatgevoelens. Haatgevoelens waar de protagonist in principe een afkeer van heeft.

De autistische schrijfster Aliénor Malèze ligt, toeval of niet, aan de basis van de hele malaise. Samen met Astrolabe, haar literair agente die zich over haar ontfermt, betrekt ze een ijskoud appartement in Parijs. Astrolabe en Zoïlus vinden elkaar, maar de zorg voor Aliénor is een zware taak die geen ruimte laat voor een liefdesrelatie. Een destructieve driehoeksverhouding is de enige vorm van samenzijn. De afstand tussen Zoïlus en Astrolabe blijft te groot om haar letterlijk en figuurlijk te kunnen ontdooien. Na een laatste vergeefse toenaderingspoging met behulp van hallucinogene paddenstoelen ruimt zijn liefde plaats voor haat en afkeer, die al snel uitgroeien tot een onvoorwaardelijke afwijzing van de mensheid, hemzelf inbegrepen. Zelfmoord plegen voldoet daarom niet...

‘De winterreis’ is opnieuw een Nothomb die in één ruk uit te lezen is. Niet enkel wegens de vlotte leesbaarheid, maar vooral ook door de 149 schamele pagina’s, die rechtstreeks uit de groteletterbibliotheek weggeplukt lijken te zijn. Sommige pagina’s lijken zeer toepasselijk op een winters sneeuwlandschap. Personages zijn stuk voor stuk bijzondere, vreemde creaturen, waardoor het hele verhaal een surreëel tintje krijgt en de betrokkenheid van de lezer in de kiem gesmoord wordt. De laatste passage van de roman wordt snel afgehaspeld, waardoor het einde teleurstellend kort en onafgewerkt lijkt. Jammer, maar toch draaien we niet onbevredigd de laatste bladzijde om. Het nieuwe jaar is begonnen, we zijn klaar om de volgende Nothomb te consumeren.

Details Fictie
Originele titel:
voyage d'hiver
Auteur: Amélie Nothomb
Copyright afbeeldingen: Meulenhoff/Manteau
Uitgever: Meulenhoff/Manteau
Jaar:
2009
Aantal pagina's:
149

Nieuwsbrief 7/7