Wilbert van der Steen, 'Zon'

Visueel spektakel

Dit is geen prentenboek. Uiteraard niet. Dit is een strip met een verhaal.

Het verhaal van Lucien, een jongetje, een zoon en kleinzoon. Geboren in de jaren vijftig in een rijke familie van Nederlandse koffiebranders. Luciens moeder was ooit ambitieus – ze wilde nieuwe smaken introduceren in de koffiefabriek. Haar vader, Luciens opa, was daar echter tegen. De ambitie van de dochter sloeg om in woede, haat en verbittering. In een dergelijke toestand werd Lucien verwekt – op een kerkhof, onder donder en bliksem, door zijn moeder en een onbekende man.

Lucien wordt geboren, maar zijn moeder wil hem niet. Lucien groeit op, steunend op de liefde van zijn grootvader die in hem de geschikte, want mannelijke, opvolger ziet. Lucien is jong, naïef, lijkt lange tijd blind voor de spanningen in de familie. Tot het noodlot toeslaat...

Wat tekenaar-scenarist Wilbert van der Steen presenteert is groots. Een episch verhaal, een familiekroniek, samengebald in de 64 pagina’s van dit voorlopig eerste deel. We hebben het ontzettend graag gelezen. Lucien is een sympathiek kereltje, zijn moeder akelig gemeen, zijn opa een opa op de beste manier mogelijk. Het verhaal boeit, gaat lekker vooruit – voor je het weet zit je op het einde en kan je niet wachten op het vervolg.

Maar toch… We voelden ons opgejaagd door alles wat er gebeurt. Misschien vertelt van der Steen te snel. Volgen de scènes elkaar te vlotjes op. Wordt er net iets te weinig stilgestaan bij de personages zelf. Misschien zijn de dialogen net niet overtuigend genoeg? We weten niet exact waaraan het lag, maar, hoe amusant en boeiend het ook is, ergens ontbreekt er iets. Iets wat dit verhaal waarlijk episch zou maken.

Doch, al die bemerkingen zijn met plezier vergeven, simpelweg omdat het er zo ontzettend fantastisch uitziet.

Van der Steen ze alles zo ontzettend fascinerend, zo mooi, met oog voor detail en sfeer, op papier. Dat Lucien verwekt werd tussen de zerken en onder de bliksem, is geen toeval. De hele strip ademt in een gotische lucht. Modern-gotisch – waar modernistische huizen, blauwe hemels en plechtige auto’s de schaduwen en kale, zwarte bomen ontmoeten. Een sfeer die contrasteert met de personages, die rond, licht karikaturaal en bijna schattig zijn. Op de moeder na – want meer heks kan een mens niet zijn.

Het is geen prentenboek. Het verhaal, de tekst, de hele strip, boeit. Maar toch zijn het de tekeningen – de prenten dus – die dit de volle vier sterren-geweldig maken.

De leistenen vloer in het huis van de moeder. Dat intense, felpastelle blauw dat zowel haar tijd als het verhaal vormgeeft, die gele haren van Lucien (en zijn pa). De paginagrote, in dichte, zwarte schaduwen gehulde close-up’s. De blik in de ogen van de moeder, wanneer ze het bewuste telefoontje krijgt – die stoïcijnse, akelig brandende ogen. De eenzame lichtstraal in de gevangenis. De prenten, de details in de tekeningen, de gezichten in hun uitdrukking, … Dat alles vormt het echte hart van deze strip.

‘Zon’ is visueel spektakel van een tekenaar die in alle bescheidenheid zijn volledig geniale zelf is – maar in verhaal net dat beetje, en veel is het niet, kan evolueren.