Oscar van Gelderen, Wij hebben altijd gelijk

Actueel pamflet

Graag zouden we hier geschreven hebben dat auteurs Boudou en van Gelderen overdrijven, maar de realiteit heeft ons wederom al ingehaald. Wie een beetje de kranten heeft gelezen en de talkshows heeft gevolgd naar aanleiding van de aanslag in Apeldoorn, weet intussen: Nederland is een land met cyclische hysterie. Hele programma’s werden al volgepraat en ontelbare mensen geïnterviewd, ook al is er nog niet veel duidelijk (om niet te zeggen: niets). Ook nu volgt er weer een mystifiërend reactie als 'het zal wel nooit duidelijk zijn wat de dader bezield heeft', alsof men niet wil wachten op het politieonderzoek of op de nobele kunst der criminologie en zelf al een conclusie wil trekken.

De piñata van dienst voor de twee schrijvers zijn natuurlijk de media die in Nederland misschien iets meer talent hebben om dingen uit proportie te blazen dan hier in België. Vooral als het over multiculturele conflicten gaat, wordt het vergrootglas heel fel en gaat men het talloze keren laten weerkaatsen door demagogen uit Den Haag als Geert Wilders en Rita Verdonck, die zoals bekend de meest fijnzinnige oplossingen voorstaan.  ‘Wij hebben altijd gelijk’ kun je moeilijk een boek noemen, het is een pamfletje dat vooral voor insiders geschreven is, mensen die de Nederlandse mediacultuur en de figuren eruit kennen. Het pamflet is met typische Hollandse branie geschreven en ook de nodige zelfspot is aanwezig (Boudou is ‘de Berber’ en van Gelderen ‘de jood’). Telkens weer hameren ze op de disproportionele belichting van bepaalde bestaande problemen en de hysterische steekvlampolitiek die erop volgt. Twee klachten van vandalisme op een bus worden eerst ‘een epidemie van geweld’, vervolgens een wetsvoorstel tot ‘verbod op asociaal gedrag’.

Wie er vanuit het surrealistische België naar kijkt, kan enkel constateren dat de zaken in Oranje toch veel harder op de spits gedreven worden. Mààr, mààr – om maar twee voorbeelden te noemen - de Dedecker-soap en de berichtgeving rond het drama in Dendermonde tonen dat de politieke en mediatieke zeden hier toch ook wel verruwd zijn. Men gaat er hard tegenaan, op alle vlakken: een soort van schandpaaljournalistiek. Er is een enorm gebrek aan temporiseren, aan geduld en aan nuance. Dat pijnpunt leggen de auteurs mooi bloot, maar verder blijft het pamflet toch wat oppervlakkig en is het iets te veel een opsomming van wat er allemaal fout belicht wordt. Concrete oplossingen komen er niet, want die zijn moeilijk te formuleren en moeten in feite organisch groeien: goede wetgeving en journalistiek kosten veel tijd. En die – dat merken we elke dag opnieuw – heb je niet in een nieuwscyclus van vierentwintig uren.

Details Non-fictie
Auteur: Oscar van Gelderen, Khalid Boudou
Copyright afbeeldingen: Querido
Uitgever: Querido
Jaar:
2009
Aantal pagina's:
70