Von Kummant & Von Eckartsberg, 'Gung Ho 3: sexy beast'

Gung Ho blijf oh zo fascinerend.

Ach ja, laten we eens advocaat van de duivel spelen en zeggen dat ‘Gung Ho’ niet over de gehele lijn perfect is.

Dat de vrouwen, of toch de jonge dames, veel te sexy zijn - slanke lichamen, korte T-shirtjes: de natte droom van menig man, het foute voorbeeld voor te veel jonge meisjes. Nee, de vrouwelijke looks zijn niet bepaald #metoo-fähig.

Moeten wij, de onschuldige lezers, aanvaarden dat een tienermeisje de apocalyps overleven kan zonder haar MTV-looks te verliezen? Hoe kan het dat zij die hun kleren niet in de meest trendy winkel kopen, wiens keus beperkt is tot dat wat de apocalyps overleefde, er toch altijd compleet hip uitzien? De juiste vestjes, de juiste schoenen, de juiste muts, net nonchalant genoeg op het hoofd gezet om rebels te zijn. Het lijkt ons allemaal wat, euh... vergezocht, te geforceerd.

Wellicht moeten we eerst vertellen waar ‘Gung Ho’ over gaat. Wel, dat is eenvoudig: beeld je een toekomst in, niet al te ver weg, maar ver genoeg. De wereld is een chaos. Mensen zijn gestorven, vermoord door wilde, vreemde beesten: witte harige duivels die een onstilbare honger hebben naar de mens. Niet iedereen is dood, zij die overleefden, doen dat in kampen: ommuurde settlements, fel bewapend. Onder hen bevinden zich Zack en Archer: broers, ouderloos, nieuw in het kamp.

Archer, het sexy beast uit de titel, kan zich moeilijk aanpassen. Heel zijn leven heeft hij zijn eigen ding kunnen doen en overleven deed hij zonder hulp. Zich schikken naar de wil van de volwassenen heersers van het kamp, is daarom moeilijk. Archer geraakt in de problemen, in zware problemen…

Dit derde deel van de reeks gaat verder op het – het moet gezegd – fenomenale elan van wat voorafging. Nog altijd ziet het er fantastisch uit. Von Kummant – de man met het potlood – doet nog altijd iets waarvan we niet begrijpen hoe hij het doet: tegelijk grafisch en realistisch zijn. Gestileerd hip tekenen – een zeker street art-/urban-/graffiti-invloed is onmiskenbaar – én fotorealistisch blijven. Hoe doet hij het? God mag het weten, wij kunnen enkel genieten.

Ook dit deel puilt uit van nu al iconische prenten. De landschappen in mist, de dreiging van een zomersblauwe lucht, de bliksem achter het raam, het zwembad... Een Mad Max-vibe voor de Y-generation. Wat je ziet, maakt de strip.

Onze duivelse advocatenkritiek is echter niet geheel onterecht. Von Kummants überhippe stijl, hoe fascinerend ook, maakt het allemaal iets te gelikt, iets te gestroomlijnd… Maar - en vandaar dat onze eerste alinea te relativeren valt - de scenarist von Eckartsberg trekt dit allemaal netjes recht. Meer nog dan de eerste twee delen, is dit een hard verhaal. Keuzes blijven niet zonder gevolgen. De Goonies-factor van deel twee neemt in het derde album een felle duik. Weg is het onschuldige avontuur, het heeft plaats moeten maken voor de akelige overlevingsinstincten van de mens…

Al hebben we onze kritische blik vrijuit laten gaan, we kunnen niet anders dan toegeven dat ‘Gung Ho’ een van de beste reeksen van het moment is. Niet geheel perfect, maar zo verdomd mooi, zo cool, zo fascinerend.

Oh zo fascinerend.

 

Details Strips
Tekeningen: Thomas von Kummant
scenario: Benjamin von Eckartsberg
Uitgeverij: Silvester Strips
Jaar:
2018
Aantal pagina's:
88