Chris Killen, De vogelkamer

Vogelen voor gevorderden

Will ontmoet Alice. Ze is alles wat hij zich maar kan wensen: slim, sexy en verliefd op hem. Will maakt de relatie echter ingewikkeld en verzakt in duistere seksuele fantasieën. Will ontmoet Helen. Helen is actrice, of wil dat toch tenminste worden. Voorlopig verdient ze op andere manieren geld. Kan Helen Will redden?
Tot zover de korte inhoud van ‘De vogelkamer’, een veellagig en bizar debuut boordevol seks, vogels, computers en relaties. Bladzijde 1 introduceert meteen het bizarre. We zeggen alleen 'erectie' en 'hoedenrek' en laten de rest aan jullie over om te ontdekken.

Auteur Chris Killen heeft talent. Van bij het begin wist hij ons euforisch te krijgen en ons in zijn debuut te sleuren met de woorden 'veelbelovend' en 'schitterend' op onze lippen. Hij begint zijn roman met een soort onpersoonlijke verteller. Via het gebruik van de eerste persoon enkelvoud introduceert hij de lezer in de innerlijke monoloog van het hoofdpersonage, maar hij laat heel lang in het midden om wie het nu precies gaat. Zelfs wanneer je eindelijk een naam – Will – krijgt, schept die niet echt veel meer helderheid. De verwarring en identiteitsvragen dwingen je als lezer je vast te klampen aan de informatie die de ik-persoon je geeft, maar je voelt je er tegelijk volledig door verloren.

Er wordt virtuoos gespeeld met tijd in deze roman. Killen wapent Will met flashforwards en andere tijdskronkels om zijn gedachten te ondersteunen, maar creëert daardoor ook een hoogst subjectief discours. Voeg daar nog eens de levendige fantasie en vooral de paranoia van Will aan toe en je krijgt een verteller die je naar alle mogelijke hoeken van het verhaal meesleurt en je achterlaat terwijl je je afvraagt wat je nu nog moet geloven. Vertrouwen en vooral het gebrek eraan vormt de kern van deze roman, niet alleen tussen de personages, maar ook tussen lezer en personage.

Gelukkig is er nog Helen, geen gemakkelijk te lezen vrouw, maar ze lijkt eerlijker als personage. Maar in hoeverre kan je een geloofwaardig verhaal opbouwen met een actrice die vroeger eigenlijk Clair heette en een ingebeelde zus heeft?

Bij momenten doet ‘De vogelkamer’ zwaar denken aan een David Lynchfilm. Net zoals bij Lynch tref je in deze roman identiteitsproblemen aan, vreemde tijdssprongen en vooral een groeiend gevoel van ongemak. Maar Killen gunt zijn lezer uiteindelijk wel nog genoeg materiaal om een coherent verhaal en een logica te construeren uit zijn of haar leeservaring.

Chris Killen hanteert een prachtige, frisse beeldtaal. ‘De vogelkamer’ staat bol van de zinnetjes die je zou willen inkaderen. Ook gebruikt hij meermaals herhaling, wat de gedachten van de personages hoogst menselijk maakt. Iets houdt ons tegen om met voorbeelden te strooien. Dit debuut is iets wat je zelf moet ontdekken, proeven en vooral beleven. Killen weet op een heel gevoelsmatige manier via taal emoties, ongemak en frustraties te uiten.

Aan de ene kant leest ‘De vogelkamer’ heel vlotjes weg, maar tegelijk word je gedwongen om aan de hand van fragmentarische stukjes alles tot een logisch geheel te puzzelen. Deze roman over obsessief denken en de verzuring van een relatie mist uiteindelijk wel wat gewicht. Het is leuk en fris, maar tegelijk heb je het gevoel dat je de stijl ergens van herkent, dat Killen inspiratie en emoties bij andere voorbeelden gaan halen is. Laat dit de pret echter niet bederven. ‘De vogelkamer’ is zonder twijfel een veelbelovend debuut waarvan de leeservaring je allesbehalve onverschillig zal laten. Vooral zelf uit te testen dus.

Details Fictie
Originele titel:
bird room
Auteur: Chris Killen
Uitgever: Anthos
Jaar:
2009
Aantal pagina's:
201