Thijs Desmet, 'Van roken ga je dood'

Van de hemel naar de hel en terug

In een troosteloos hiernamaals (of wat dat onbestemde decor ook moge zijn) dwalen een spook en een skelet rond, niet te vergezocht Spook en Skelet genaamd. Skelet, de eeuwige optimist, probeert toenadering te zoeken tot Spook, de eeuwige cynicus, maar die zoekt zijn heil liever in een combinatie van alcohol en sigaretten. Ze zijn echter de enige ‘levende’ zielen in hun vreemde wereld en lijken dus gedoemd hun dagen te slijten in mekaars gezelschap, willen of niet.

Hoewel ‘Van roken ga je dood’ opgebouwd is uit vijf kortverhalen en een epiloog, weet Thijs Desmet toch subtiel een rode draad in deze strip te steken. Elk verhaal opnieuw worden Spook en Skelet geconfronteerd met hun vergankelijkheid – zijn ze nu dood of niet? – en de wereld rondom hen die ze maar niet kunnen doorgronden, mekaar incluis. Een trein die in ijltempo hun richting uit dendert, maar die ze uiteindelijk enkel horen en voelen, niet zien. Was het echt of was het slechts een schaduw vanuit de wereld van de levenden, zoals Spook beweert? Net wanneer je denkt het allemaal door te hebben, haalt Desmet je veronderstellingen telkens weer onderuit. Zo blijf je de hele strip lang in het ongewisse en blijkt dat best mee te vallen.

Al doet de titel anders uitschijnen, ‘Van roken ga je dood’ is niet zwaar of deprimerend. Desmet injecteert zijn verhalen steeds met een welkome dosis absurde humor. Zo blijkt Tchernobog de Duistere in ‘Avontuur!’ eerder een ongelikte beer dan een nietsontziend monster en belandt Spook in ‘Spokenuur’ tegen wil en dank en mét kater middenin het logeerpartijtje van een groep kinderen met te veel fantasie. Met een lach op ons gezicht verkenden wij het hiernamaals. En toch… Is het allemaal wel om te lachen? Er zitten best wel wat dialogen en referenties in deze strip die je twee keer doen nadenken. In dat opzicht is de piëta op de cover dan ook de ideale inleiding.

Niet alleen inhoudelijk is dit een erg interessant werk, ook vormelijk valt er heel wat te beleven. Doordat alleen gebruik gemaakt wordt van een rood, geel en blauw potlood en de standaard grijze potloden, lijken de tekeningen op het eerste zicht wat kinderlijk en slordig. Lijken, want een blik op pakweg een van de paginagrote tekeningen verraadt meteen Desmets bedrevenheid. Met een beperkt arsenaal weet hij zijn troosteloze, absurde wereld de juiste vorm te geven. Dat sommige tekeningen onder de potloodvlekken zitten, maakt ze alleen maar geloofwaardiger. Speciale vermelding trouwens voor de eerste pagina’s van ‘Spokenuur’. We zouden bijna nostalgisch worden naar onze kopvoeterfase.

Hoewel ‘Van roken ga je dood’ je misschien met meer vragen dan antwoorden zal opzadelen en de samenhang soms kopje onder gaat in de liters drank die Spook erdoor jaagt, levert Desmets vakmanschap een boeiende en vaak hilarische strip op met tekeningen die een plezier zijn om naar te kijken.

Details Strips
Auteur: Thijs Desmet
Uitgeverij: Bries
Jaar:
2018
Aantal pagina's:
168