Steven Dupré, 'Jomme 2: Paradijseiland'

Jommeke voor volwassenen maar niet zoals u denkt

Geïnspireerd door het succes van de spin-offs van Robbedoes, zijn ze aan Vlaamse kant ook begonnen met avonturen van onze klassieke striphelden onder handen te laten nemen door gevestigde auteurs. Niks mis mee, want de 'Robbedoes door …'– reeks heeft al heel wat mooie dingen opgeleverd. Het is duidelijk dat de auteurs grote fan zijn van de stripheld uit hun jeugd en daardoor hem met veel respect behandelen. Ze krijgen de vrije hand en daar komen dan ook heel wat originele verhalen en tekenstijlen uit voort.

Voor onze oerreeks Jommeke, nog steeds razend populair bij de Vlaamse kinderen, hebben ze het de auteurs iets moeilijker gemaakt en moeten de uitverkorenen een klassieker uit de reeks bewerken. Dit betekent dat ze niet alleen de stijl van tekenen moeten updaten naar een modernere look, maar ook het verhaal aanpassen aan onze tijd. Geen telefoons meer met draad, maar gsm’s, geen encyclopedieën, maar een tablet met Google, het leven zoals het nu is. Het wordt verkocht als een update voor onze jeugd, maar daar geloven wij geen snars van. Onze jeugd van nu leest nog steeds zeer graag de oude stijl Jommeke, met zijn schematische maar erg eenvoudig te lezen tekeningen. Het doelpubliek hier lijkt me eerder de nostalgische lezer die opgegroeid is met Jommeke maar nadien is doorgegroeid naar andere strips, of zelfs het striplezen achter zich had gelaten. En die groep zal hier ook van kunnen genieten.

Het enige wat jammer is dat een klassebak als Steven Dupré, die een fantastische jeugdreeks had met Sarah & Robin, hier mee aan de bak moet komen. Sarah & Robin was een eigentijdse reeks die wel onze jeugd had kunnen aanspreken, maar net zoals Jump van Cambré, bleek het succes niet groot genoeg voor onze grote, commerciële uitgevers. Een beetje frustrerend dan ook dat deze hergemaakte Jomme dan wel verkoopt, en Dupré’s originele (in twee betekenissen) reeks niet. Ook zijn heel leuke humorreeks over de Monty Pythoneske ridders van de ronde tafel, lijkt op een laag pitje te staan.

Dupré heeft wel duidelijk zijn hart in dit verhaal gestoken en dit avontuur op een paradijselijk eiland gaat hem ook beter af dan bij zijn Sus&Wis-album in een SF-achtige stedelijke omgeving (Boemerang). Ook zijn interpretatie van de hoofdfiguren is heel leuk, enkel de tweeling is blijven steken in de tijd: veel meer dan selfies maken en een feestje organiseren doen ze niet. Jef Nys kon nooit van enig feminisme worden beschuldigd, zijn opvolgers blijkbaar ook niet.

Wat ook opvalt bij het herlezen van het origineel, is dat Jommeke en zijn vrienden er zomaar op uit trekken, zonder zich maar iets van hun ouders aan te trekken. Bij de hedendaagse versie probeert Dupré dit nog te verklaren doordat de ouders geen tijd hebben en dat de brave Miekes maar op Jommeke en Filiberke moeten letten, maar dat komt nog ongeloofwaardiger over. Een beetje van de vroegere naïviteit had wel behouden mogen blijven. Zo verkleedden onze helden in het origineel nog de hond en de papegaai in een meisje om ze mee te krijgen op de cruise. Nu totaal ongeloofwaardig, maar het leverde wel wat slapstick op. Nu worden ze opgevoerd als begeleiders van een blinde en stomme Filiberke, een goede vondst, maar minder grappig.

In ieder geval is het een leuke herkennismaking van onze jeugdhelden voor de oudere lezers, maar ik vrees dat de jonge lezertjes de voorkeur zullen hebben voor het klassieke werk. En dat zal meesterverteller Jef Nys van hierboven ook wel tevreden stellen.

 

Details Strips
Scenario & Tekeningen: Steven Dupré
Naar Het Werk Van: Jef Nys
:
Jaar:
2019
Aantal pagina's:
48