Scott McCloud, 'De beeldhouwer'

Meer dan een kilo kwaliteit

De feiten: ‘De beeldhouwer’ weegt maar liefst 1007 gram. Een volledige kilo voor 496 pagina's, die samen ongeveer vier en een halve centimeter hoog zijn. Dat is bijna vijf keer zo zwaar en acht keer zo dik als een doordeweekse 'Suske en Wiske'. 'De beeldhouwer' heeft met andere woorden ambitie. En het mag duidelijk zijn: de strip is elke tekening, elke bladzijde en elke gram meer dan waard.

‘De beeldhouwer’ is boven alles een strip die zo af en zo perfect uitgebalanceerd is dat het akelig wordt. Tekenaar-scenarist Scott McCloud jongleert met zware thema’s – liefde, kunst, ambitie, dood, angst, identiteit, depressie – en laat ze allemaal schitteren. De dood was nooit zo vol leven.

De beeldhouwer van de titel is David. Ooit had hij succes. Ooit stelde hij tentoon in galerijen. Ooit – nu niet meer. Nu is hij het typevoorbeeld van de armzalige kunstenaar. Genegeerd door de vakpers. Zich vastklampend aan de kleinste kans die hij krijgt.

Eén en ander verandert als de dood zijn pad kruist. Letterlijk: David wordt ervan overtuigd een soort Faustje te doen. In ruil voor zijn leven – over 200 dagen is het definitief gedaan – krijgt David van Magere Hein een gave. Alles, elk materiaal kan hij vanaf nu bewerken. Gewoon, met zijn handen. Steen, beton, hout, alles. David kan het kneden. Er zijn eigen sculptuur van maken.

Tweehonderd dagen om een naam te maken. Om de wereld te laten zien hoe geweldig hij is. Om de kunst te verheffen.

Uiteraard verloopt alles anders als voorzien. Het is niet omdat je een kunstje kan, dat je succes krijgt. Het is niet omdat je handen iets kunnen, dat je hoofd mee wil. Het hoofd, daar zitten de problemen. David is in de war – worstelt met van alles en nog wat. Niet in het minst met Meg – een meisje, zijn liefde… Maar ook Meg heeft een geheim.

‘De beeldhouwer’ moet je ondergaan. Het verhaal navertellen, is onmogelijk – elke samenvatting is fout. Als McCloud in iets uitblinkt, is het in de natuurlijke gang van zaken. Hij neemt zijn tijd om de personages te laten leven. Je volgt ze, leest ze en uiteindelijk kan je niet meer zonder hen. Het einde zal je murw slaan. Naar adem doen happen. Zo mooi, zo doorleefd.

Net daardoor, omdat het zo echt is, komen die zware en vreemde onderwerpen niet geforceerd over. Ijzer kleien, het klinkt absurd, maar hier is het zo natuurlijk als een boterham met choco.

McCloud is een meesterverteller en een meer dan verdienstelijk tekenaar. Wat hij laat zien staat volledig in dienst van het verhaal. Mooi, eenvoudig realistisch, in grijs-blauw, zwart en wit. To the point, nergens experimenteel, maar overal goed. De mensen zijn echt, zonder poes-pas. New York is indrukwekkend zonder zich op te dringen. Ook in zijn tekeningen doseert McCloud. Bouwt hij langzaam naar iets toe. Doelbewust, met subtiele, prachtige pagina-indelingen. Kleine accenten die je leiden. Wanneer McCloud zich volledig laat gaan – zie de laatste scènes – weet je waarom. Je aanvaardt het: ooit moest het ontploffen.

Behalve door haar omvang, zal 'De beeldhouwer' niet opvallen bij de boekenboer. Het schreeuwt niet. Verblindt je niet met grafische hoogdoenerij. Laat je daar niet door van de wijs brengen. Het zijn de stille getuigen die de meest aangrijpende verhalen vertellen.

Details Strips
Auteur: Scott McCloud
Uitgeverij: Scratch Books
Jaar:
2015
Aantal pagina's:
496