Sander VDV, 'Pissebloem'

Eerlijkheid is veel waard

Ook in de late jaren negentig waren tieners jong en geil. Zocht de doorsnee jongeman naar prentjes van zo naakt mogelijke dames. Deze vinden – de prentjes dus, want over de real thing kon die puber enkel dromen – was een hele klus. Niet zoals nu, met dat moderne internet en direct access tot ’s wereld vooste vunzigheden. Neen, lang geleden moest de jongere nog inventief aan zijn trekken komen.

Hij keek naar TMF en hoopte op Jennifer Lopez. Hij las P-Magazine en doorbladerde met wijde pupillen de nieuwe (en oude) edities van de dikke Snoecks.

Sander VDV was een van die tieners. Nu is hij ouder – rond de dertig – en kijkt hij terug. Wat hij ziet, zet hij op papier in ‘Pissebloem’. Een strip - een DIY-verkenning van de moderne volwassene. Een hipster-ironische analyse van een man in early midlifecrisis. Of, gewoon, in crisis.

Maar we wijken af: de tiener dus. Sander VDV vertelt over hoe hij als jongeman een avondje voor zichzelf reserveert. Pa, ma en broer zijn weg van huis, ‘Red shoe diaries’ staat op de vhs-band. Niets kan misgaan, of zo lijkt het toch...

VDV heeft de details van die late jaren negentig perfect beet. De kartonnen doos waarin de videoband verborgen zit, de titel van de film die in dikke stift op die videoband geschreven staat. Het logo van het oude Kanaal 2. Alles ís late nineties, en wij, die toen in Vlaanderen jong waren, genoten er ten volle van.

Waarmee we niet beweren dat ‘Pissebloem’ enkel voer is voor nostalgiefanaten. Goddank niet. Boven alles presenteert VDV zichzelf. Het vergt moed om jezelf te tonen, met de broek op de knieën en de frustratie in de kop. Dat doen, is eerlijk, en wij waarderen dat.

Die lijn, die oprechte onbeschaamheid, trekt VDV verder in deel twee van de strip. Daar is hij volwassen, rond de dertig. Hij vertelt over zichzelf, inclusief oorbel, waarvan het niet geweten is of deze tongue in cheek stoer of simpelweg marginaal is. Hij ontmoet een dame en valt als een blok voor haar. Is het verliefdheid? Wellicht niet. Een crush, een acute aanval van ik-wil-die-oh-zo-graag-binnen-doen, is een betere omschrijving. VDV is ouder, en de jaren negentig zijn weg, maar is er echt iets veranderd?

Eerlijk dus. Als scenarist is VDV ongemeen hard voor zichzelf en zijn omgeving. Geen geromantiseer in ‘Pissebloem’. Geen vlinders en violen, maar in-your-face millenial-twijfel. VDV’s vrienden lijken allesbehalve glamoureus – integendeel, het is moeilijk sympathie op te brengen voor deze bende ... egoïsten?

Nah, geen egoïsten: die term is te hard. Het is een veroordeling en dat is niet is wat VDV doet. Zijn strip is eerder een Woody Allen-esque portret van een nieuwe generatie. Een ironisch nihilistisch relaas van een zoektocht naar liefde, in een tijd waarin dat zo moeilijk te definiëren valt. En ja, die ironie is best grappig. Confronterend grappig. ‘The office’-grappig, maar dan herkenbaar.

Perfect is deze strip zeker niet. VDV’s tekeningen zijn best oké, maar wellicht niet voor iedereen (hoewel zijn doe-het-zelf-stijl perfect past bij waar het hier over gaat). Ook het navelstaren zal sommige lezers tegen de haren strijken.

Maar voor ons – kinderen van de revolutieloze nineties en toeschouwers van deze nieuwe hippe wereldorde – is dit bijzonder, euh ... groovy.

 

Details Strips
Auteur: Sander VDV
Uitgerverij: Borgerhoff & Lamberigts
Jaar:
2018
Aantal pagina's:
40