Roxanne Moreil & Cyril Pedrosa, 'De gouden eeuw, boek 1'

Er was eens ...

We zijn gefascineerd door de middeleeuwen. De reden hiervoor is niet voor de hand liggend. Het zijn niet de kastelen en de burchten, niet de veldslagen en de ridders, niet de frêle deernes in hun hoge torens. Het zijn evenmin de draken en de drakendoders.

Nee, wij hunkeren naar het mysterie van de duistere bossen. Wouden zo groot als een land, slechts sporadisch onderbroken door een stad. Steden die groot waren als er een paar duizend mensen woonden.

De middeleeuwen staan in onze fantasie gelijk aan een grote, in bomen, bladeren en struiken uitgemeten eenzaamheid. Een rust, of chaos, waarvan de middeleeuwer doordrongen is. De natuur slokt je op, bepaalt je doen en laten. De wereld is groen, genadeloos en alomvattend.

Et voila …

 

Wat dat allemaal met deze strip te maken heeft? Wel: veel. Want dit album begrijpt dat – begrijpt ons.

Maar eerst waar het over gaat. Het verhaal is er eentje van een prinses die koningin wil worden. Van vazallen die door honger sterven en hun brutale kasteelheer naar het leven staan. Een verhaal van trouw, verraad, erfrecht en alle dingen die een middeleeuwse saga zo middeleeuws maken.

Dat verhaal is goed, bijzonder boeiend, verteld in het juiste tempo, verrassend waar het dat moet zijn. Licht feministisch, licht hypnotiserend, licht ruw. Het verhaal is wat je hoopt te lezen, maar niet zo veel meer.

Dat extra – dat vele extra – vind je in de tekeningen. De man achter het potlood is Cyril Pedrosa en wie onze smaak een beetje kent, weet dat we Cyril graag zien. Heel graag. Niemand is beter dan Pedrosa.

We zijn dus bevooroordeeld – zoals elke fan dat hoort te zijn. We verwachten het beste, we zoeken naar het beste, en, eerlijk waar, hier vinden we dat ook.

Pedrosa tekent de middeleeuwen als een wirwar van felle pastelkleuren, kronkelende lijnen en abstracte motieven. Zijn pagina’s doen denken aan de schilderijen van de Vlaamse meesters – met één personage dat je verschillende keren ziet - maar zijn nooit iets anders dan zichzelf. Pedrosa laat geschiedenis schitteren, vibreren en contrasteren.

Pedrosa zet landschappen op papier, in roze, blauw en zwart met in de verte een klein huisje. Met bij dat huisje een boom met grote takken. Takken waar de arme stumperd aan opgehangen werd.

De landschappen overheersen. Sleuren je mee naar die andere tijd. Dwingen je om anders te kijken – nodigen je uit het mysterie van een ongekende natuur te aanvaarden. De openingspagina’s vertellen je het verhaal van drie kerels, ergens in het woud. Of: vertellen je het verhaal van het woud, waarin ergens drie kerels rondlopen…

Ach – we zijn fan. En misschien zoeken we te veel in wat gewoon een stripverhaal is. Of niet - ‘De Gouden Eeuw, boek 1’ doet ons wegdromen, doet ons nadenken, brengt ons in een duistere extase, en dat wil iets zeggen. Niet veel strips slagen daarin.

Dus ja, we zijn fan, maar we hebben ook gelijk. Dit is goed. Pedrosa-goed.

Details Strips
Scenario: Roxanne Moreil
tekeningen: Cyril Pedrosa
Uitgeverij: Vrije Vlucht/Dupuis
Jaar:
2018
Aantal pagina's:
232