Roover, ‘Café Cowala 2’

Niveau nihil jong, nihil!

Bladzijde 1: er wordt vooral niet gelachen met gehandicapte stand-up comedians. Bladzijde 2: Wickie de Viking herinnert zich waar hij vooral niet mocht krabben van de dokter wanneer het jeukt. Bladzijde 3: het gebruik van een urinoir op een wel heel kunstzinnige manier. Drie bladzijden ver zijn we in het tweede album van ‘Café Cowala’ en al twee keer draaide de grap rond kak en pis.

Helaas, wie vooral van politiek correcte grappen houdt, komt allicht van een kale reis thuis na het lezen van deze bundeling. Er worden verder onder meer nog kinderen afgeslagen, katjes neergeknald en homo’s uitgescholden door buitenlanders met een gebrekkig Nederlands. “Niveau nihil jong, nihil!”, hoorden wij de ernstige meerwaardezoeker in ons luidkeels roepen. Gelukkig voor ons zit dat mierenneukende ambtenaartje ergens diep weg verscholen, want wie wel wat caféhumor kan verdragen, zal na dit bezoek aan ‘Café Cowala’ zijn barkruk niet meer willen afstaan.

Voor dit album maakte Roover een tweede selectie uit de grappen die tussen 2006 en 2012 verschenen in P-Magazine. Het café waarvan sprake in de titel wordt uiteraard uitgebaat door een koala en verder bevolkt door antropomorfe dieren zoals een lamlendige hond, zijn cynische vader en zijn naïef zoontje, die een biggetje en een vogeltje als vriendjes heeft, en verder onder meer een kanarievogel op versiertoer, een politiehond en uiteraard enkele dames in burka en Jezus. Roover gebruikt zijn personages dan ook altijd in dienst van de grap maar omdat die altijd zijn unieke signatuur dragen, stoort dat nergens.

Café- en toilethumor dus, maar dan wel zo verteld dat eerder volwassenen dan kinderen ermee zullen lachen. Soms omwille van de herkenning, vaker omwille van plaatsvervangende schaamte, meestal omwille van de grofheid. Roover flirt dan ook met de flinterdunne lijn tussen hilarisch en degoutant maar slaagt er onder meer dankzij zijn heldere vertelstijl (vaak zijn het moppen in de klassieke drie-structuur: twee keer dezelfde gebeurtenis en de derde keer de afwijkende en dus grappige pointe) in om toch telkens aan de juiste kant te belanden - wat ons betreft is dat dan de kant van het hilarische, voor alle duidelijkheid.

Bovendien neemt de tekenaar zichzelf ook niet al te serieus. Roover begon als tekenaar bij Studio 100 en werkt nog steeds voor Studio Vandersteen. Dat houdt hem evenwel niet tegen om de zeik te nemen met onder meer Wickie de Viking, de kabouterdans, Suske, Wiske en tante Sodomie - euh, Sidonie, Piet Piraat en K3 en Gert Verhulst terwijl op het einde ook Spongebob Squarepants, de Smurfen en Barbapapa er aan moeten geloven. Hilarische want bikkelharde knipogen naar figuren die we toch vooral kennen als brave, wereldverbeterende lieverdjes.

Wij konden goed lachen met ‘Café Cowala’ en we veronderstellen dat dat de bedoeling was van Roover. Wanneer hij nog eens uit zijn moppenvaatje tapt (heeft u’m?), schuiven we dan ook graag terug aan op onze vertrouwde kruk. 

Details Strips
Auteur: Bruno De Roover
Uitgeverij: Strip2000
Jaar:
2014
Aantal pagina's:
48