Rodolphe & Griffo, ‘Dickens & Dickens’

Dubbel jammer

Vreemde voorgeschiedenis bij deze ‘Dickens & Dickens’. Oorspronkelijk verscheen dit tweeluik - een absurd verhaal over de beruchte schrijver en zijn alter ego - in twee aparte delen op de Franstalige markt. Voor de Nederlandstalige versie koos uitgeverij Glénat meteen voor een integrale uitgave. Alsof ze daar al doorhadden dat twee keer langs de kassa passeren misschien net iets te hoog gegrepen zou zijn.

Na ‘Golden Dogs’ wou tekenaar en oudgediende Griffo blijkbaar nog wat langer in het Victoriaanse Engeland vertoeven, want ‘Dickens & Dickens’ speelt zich in dezelfde grauwe straten van Londen af. Voor een paar personages althans, want de grote schrijver Charles Dickens spendeert het merendeel van zijn tijd in gegoede middens.

Dat luilekkerleventje verandert echter drastisch wanneer Dickens zijn dubbelganger Charlie tegen het lijf loopt. Gaandeweg wisselen de twee van rol, wat verregaande gevolgen heeft. Dickens’ doublure leert het betere leven kennen, transformeert het imago van de echte van stijve hark naar fuifnummer, en duikt en passant ook nog eens met de vrouw van in bed. Ondertussen leert de echte Dickens een andere kant van de zijn hoofdstad kennen. Wat scenarist Rodolphe zo een legitieme uitleg verschaft over de oorsprong van de vele Dickens-klassiekers. Hoe kan een high brow fat anders die donkere wereld van de gewone man zo accuraat beschrijven, wordt er gesuggereerd.  

De premisse van dit tweeluik leek ons uitermate boeiend, en met twee klasbakken aan het roer kon er weinig mislopen, toch? Niet dus. Nergens slaagt het duo erin om een meeslepend verhaal op papier te zetten. Charlie is nooit echt afschrikwekkend, wat gezien zijn gewelddadige jeugd eigenlijk compleet ongeloofwaardig is. Alles blijft heel braafjes, alsof er bij Rodolphe een soort onzichtbare keuringscommissie over de schouder meekeek.  

Is deze bundeling dan een miskleun over de hele lijn? Verre van: een klassieke maar gedegen opbouw, de herkenbare Griffo-stijl, avontuur en actie in overvloed. Maar de mayonaise pakt niet. Ligt het aan de chaotische verhaalstructuur? De kleurloze personages - wat eigenlijk onvergeeflijk is met zo’n bronmateriaal? Het déjà vu-gevoel, want zie alweer ‘Golden Dogs’? Waarschijnlijk een combi van dat alles.

‘Dickens & Dickens’ is een dertien in een dozijn verhaaltje geworden, ondanks een origineel en veelbelovend uitgangspunt. Dubbel jammer is dat.