Robin, De zoon van Rembrandt

Oh zo mooi

Hupsala, falderaldera en woopsie doo. Dan eventueel nog een smiley face, maar om af te sluiten, jammer genoeg, een faillissement. Een vrolijk verhaal met een stevige angel. Een schelmenroman, gemaakt voor romantische zielen, gevat in een realistische schets van woelige tijden en een getroubleerd maar intens leven. Ziedaar 'De zoon van Rembrandt'.

Die zoon, genaamd Titus van Rijn, wordt geboren in 1641. Zijn vader is de nu wereldberoemde schilder Rembrandt: de Hollandse trots in kwade dagen. De legendarische Amsterdamse kunstenaar die, hoewel het statement er eigenlijk niet toe doet, mooiere schilderijen maakte dan de Belg Rubens.

Nederlanders, kunsthistorici en geïnteresseerde onderwijzers met pensioen weten misschien hoe Rembrandt leefde. Voor alle anderen: dat leven was nogal intens. Hij schilderde, had meerdere vrouwen (in die jaren durfde een simpele ziekte een leven wel eens vroeg beëindigen), creëerde een berg schulden, kreeg het aan de stok met de toen almachtige Kerk, ging uiteindelijk failliet en had enkele kinderen, onder wie dus Titus.

Deze strip vertelt diens verhaal. Zijdelings wordt Rembrandt er ook bij betrokken - hoe kan het ook anders: Titus leefde nu eenmaal bij zijn vader - maar het centrum blijft de zoon. Als hij vier is begint de strip. Titus heeft nachtmerries. Hij stormt de trap af op zoek naar zijn vader. Hij vindt hem samen met Geertje Dircx, Titus' kindermeisje én maîtresse van de schilder. Geertje is lief, ze stelt haar zoon - die dat niet echt is - gerust. Titus kan blij en zonder zorgen weer naar bed. Het is een aandoenlijke scène die de toon van de strip zet: schattig, liefdevol, ontzettend mooi maar met een duistere droom die zich ergens in een hoekje verbergt.

Op geregelde tijdstippen laat het verhaal zien hoe het leven van Titus verdergaat. Op zijn zesde, zijn twaalfde, zijn eenentwintigste ... Belangrijke gebeurtenissen worden zo getoond: Titus ontmoet zijn nichtje Magdalena, Titus krijgt een zusje, enzovoort. Je groeit mee op met Titus, van kleine jongen tot volwassen kerel.

Vanuit een kinderlijke onschuld leer je een nieuwe wereld kennen: die van Rembrandt in een religieus en bloeiend Amsterdam, met alle problemen die het huis-Van-Rijn daar ervaart. De zorgen van de vader zijn onvermijdelijk ook die van de zoon. Dit verhaal gaat niet alleen over spelen in een schildersatelier maar ook over de dood van lieve mensen en het verdriet dat dit veroorzaakt. Maar dan benaderd op een schijnbaar vrolijke, onschuldige en zeker niet minder aangrijpende manier.

Een onschuld die weerspiegeld wordt in (of is het gecreëerd door?) de opmerkelijke tekeningen. Het lijken schetsen, lijntekeningen zonder kleur, zonder schaduw en blijkbaar zonder correcties. Een stijl die je wel eens in kinderboeken tegenkomt en bedrieglijk eenvoudig is. Iets zoals Quentin Blake doet in de boeken van Roald Dahl. Dat de eenvoud van de tekeningen slechts schijn is, bewijst onze mond, die bij momenten openviel bij het zien van zoveel pracht. Het schaatsen op de bevroren grachten van het 17de-eeuwse Amsterdam is een absoluut hoogtepunt. Voor ons hoeft het niet beter te worden.

Uiteindelijk is dit een verrassend subtiele en krachtige strip. Hij vertelt het verhaal van Rembrandt - de pa, de schilder - zonder in historische saaiheid te vervallen. Daarenboven laat het je kind zijn zonder de akelige realiteit uit het oog te verliezen. Én word je ook nog eens getrakteerd op beelden van een prachtig Amsterdam. Je moet het maar doen, zo'n prachig boek maken, of, je moet het maar eens lezen. Zeker doen.

Details Strips
Auteur: Robin
Copyright afbeeldingen: www.blloan.com
Uitgever: Blloan
Jaar:
2011
Aantal pagina's:
302