Robert Vuijsje, In het wild

Jassen van Moncler

We zijn in de war, de buren zijn niet van hier. Het is niet dezelfde lucht die we inademen, nog niet. Onze straten verrijken zich met andere culturen en die stroom zal niet meer ophouden. Robert Vuijsje schreef over die verwarring in de roman 'Alleen maar nette mensen'. Voor dit debuut werd hij bekroond met de Gouden Uil, maar ook controverse en onbegrip was zijn deel. 'Je wordt naar aanleiding van de inhoud van de roman door witte mevrouwen beschuldigd van discriminatie van blanke mensen. Zwarte mevrouwen beschuldigen je van het schrijven van een boek tegen zwarte mensen.'

Vuijsje gaat daarom op zoek naar een mildere stem, zijn beleving van de multiculturele samenleving blijft dezelfde. Het afgelopen jaar schreef hij hierover vele columns, waarvan de fraaiste nu zijn gebundeld. Aangevuld met een aantal interviews, lezingen en kortverhalen levert dit een aardige mozaïek op. Een gesprek met Bret Easton Ellis volgt op een bezoek aan een marginale filmset in Hongarije. Met Desi Bouterse deelt hij een zonnige namiddag op een terras. 'Desi zat nog steeds naast je, de sfeer viel te omschrijven als: gezellig'. Zelfs een persoonlijke knipoog is nooit veraf. De bonte stoet van beroemde en minder beroemde mensen geeft het boek een aangenaam ritme. Toch is het zonde om dit boek in een ruk uit te lezen. Vuijsje wil ons wakker schudden, hij mikt op een zekere betrokkenheid van de lezer. En dat kan alleen door het boek af en toe te laten rusten.

Zijn columns zijn veeleer bespiegelingen. Hij is op zijn hoede, het verhaal is nooit zwaar op de hand. De vederlichte stijl die hij hanteert, komen zijn vaak beladen thema's ten goede. Vuijsje observeert rustig, zonder uit te halen. Hij is geen politicus die aan oplossingen doet. Op een onbewaakt moment waagt hij zich er toch aan. Zijn zoetsappige suggestie om de medemens niet te definiëren in functie van nationaliteit overtuigt niet. De auteur overrompelt zijn lezer met waarnemingen die van cultuur doordrongen zijn. Met deze schrijfstijl geeft hij zelf het bewijs dat ontkenning nooit een goed recept kan zijn.

Vuijsje creëert ruimte voor de lezer die zijn eigen denken kan sturen. 'In het Wild' is een verrassend boek dat doet nadenken én pleziert. Het geeft een inkijk in de verwantschap van een schrijver met de ziel van zijn roman. Met zijn eenvoudige maar treffende zinnen doet hij denken aan Cees Nooteboom. De columns die hij schreef in het buitenland zijn hier wellicht niet vreemd aan. Vaak schrijft Vuijsje in de je-vorm, met soms tamelijk onnavolgbare zinnen tot gevolg. 'Dan geldt ook voor jou nog steeds de regel: het is mij gelukt om beroemd te worden en jou niet, dus waarom zou ik met je praten?'

Een verzameling eerder gepubliceerde columns geeft de indruk van een tussendoortje, een knieval voor de uitgever. Met dit boek krijg je nooit dat gevoel. Het is een echte aanrader, ook als je 'Alleen maar nette mensen' hebt gelezen.

Details Non-fictie
Auteur: Robert Vuijsje
Copyright afbeeldingen: Robert Vuijsje 2011
Uitgever: Nijgh & Van Ditmar
Jaar:
2011
Aantal pagina's:
191