Rik Willemen & Bram Michielsen, 'A song called city'

Donkere dagen in Antwerpen

Leve de moderne tijden. Lang geleden, toen computers nog vol groene cijfers en letters zaten, toen de telefoon het summum was van moderne communicatie, toen was het anders. Ambitieuze stripauteurs waren afhankelijk. Wilden ze gepubliceerd worden, dan moesten ze hun werk voorleggen aan het meedogenloze oordeel van de stripuitgever.

Nu niet meer. Nu kan alles wat getekend en geschreven wordt, zomaar op het wereldwijde net gezet worden. Open en bloot, zichtbaar voor de wereld.

Zo verging het deze strip van de Vlamingen Rik Willemen en Bram Michielsen: 'A song called city'. Sinds 2012 verscheen de voorpublicatie op de toepasselijk genaamde (en nog altijd actieve) site asongcalledcity.com. In 2014 verscheen het eerste album en kan de traditionele mens in huis halen wat de moderne (jonge) mens al lang kent.

En het loont de moeite. Het verhaal is dat van Muriel, studente en minnares van Mercedes, een andere schone jonge deerne. Schoon in de zin van punk, alternatief en anders. Passie is wat beide dames verbindt. Tot Mercedes verdwijnt. Vermoord wordt, het slachtoffer van de donkere magie die door de straten van Antwerpen doolt. Zwarte toverkunst, duivels bloed. Mysterieuze genootschappen die zich verbergen onder de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal.

De locatie laat het verhaal zinderen. Maakt het echt. Vreemd. Antwerpen is herkenbaar – de monumenten schitteren in het maanlicht – maar toch is het anders. De auteurs hebben de stad vervormd. Ze hebben duidelijk een voorkeur voor de achterkant van de metropool. Voor de onderstroom, gespoten in graffiti en uitgesproken in anarchistisch-intellectuele avant-garde.

Eerlijk is eerlijk: dat laatste vonden we aanvankelijk storend. Te cultureel correct. De talloze verwijzingen naar datgene wat de makers beïnvloed heeft – Crumb, Werner Herzog, 'Le samourai', Tom Waits – het had niet gemoeten. Een strip wordt niet beter wanneer de auteurs letterlijk hun inspiratie tonen. Dat moet blijken uit het verhaal, de tekeningen.

Wat uiteindelijk ook gebeurt. Gelukkig. Het begin sputtert, maar na enkele pagina's ben je mee. Willemens tekeningen hebben wat tijd nodig. Het ziet er – zie daar de invloed – anarchistisch uit. Getekend in potlood en dikke stift. Ietwat slordig. Niet altijd even zorgvuldig afgewerkt. Eerst is dat vreemd, nadien wordt het de ziel van de strip.

Anders dus. 'A song called city' legt zich niet neer bij de voorgeschreven regels. In een stripwereld die door graphic novels en experiment overspoeld wordt, valt dit toch op. Een hele prestatie. Net omdat dit onbeschaamd de straat en het DIY omarmt, is het geweldig. Een strip als een verrassend slimme tag op 't Schoon Verdiep.

Dat het verhaal ook nog eens best boeiend is, dat het bloederig wordt wanneer nodig, en het nooit de emotie uit het oog verliest, maakt het allemaal nog beter.

Perfect? Nee, dat is het niet. En maar goed ook. Wat perfect gepolijst is, verliest aan kracht. Ook 'God save the queen' is niet perfect - maar wel onmisbaar. 'A song called city' ontstond op het net, is nu volledig - en 'nu' is verre van een afgewerkt pareltje.

 

Details Strips
Auteur: Rik Willemen, Bram Michielsen
Uitgeverij: VOS Uitgeverij
Jaar:
2014
Aantal pagina's:
48