Rik van Puymbroeck, 'Ergens onderweg'

Pen en papier binnen handbereik

Een cahier en een Bic, meer heeft journalist Rik Van Puymbroeck niet nodig om een ontmoeting met een kunstenaar, televisiemaker, dirigent, presentator of wie dan ook nauwlettend te registreren. Het klinkt vreemd in dit enigszins virtueel tijdsgewricht waar alles op snelle communicatie is afgestemd. Breaking news, waar dit ook voor staat, is intussen een vertrouwd begrip geworden. En dan denk je algauw: 'Is Rik Van Puymbroeck de laatste vertegenwoordiger van ambachtelijke journalistiek?' Dit wil zeggen: aandachtig luisteren, zichzelf nagenoeg onzichtbaar maken. De essentie van een gesprek noteren, de juiste vragen stellen, oog hebben voor de entourage van de geïnterviewde en uiteindelijk allergisch zijn voor volzinnen die op krukken lopen.

Of hij nu tegenover een bekend of anoniem iemand zit, het gaat bij hem in de eerste plaats om het verhaal. Pen en papier altijd binnen handbereik, het zij voor De Morgen of voor de sporttijdschriften Bahamontes en Puskas. Inhoud steeds in de juiste vorm gegoten. Van Puymbroeck is ontegensprekelijk een journalist die op de redactievloer van De Morgen niet thuishoort. Hij heeft ruimte nodig en is voortdurend on the road, op zoek naar gasten die nog een fris en origineel verhaal, over leven en werk te vertellen hebben. 

Het stond dan ook in de sterren geschreven dat heel wat van zijn reportages, die in Zeno van De Morgen zijn verschenen, het verdienden om voor de vergetelheid te worden behoed. In totaal zeventien reportages - lees portretten - werden nu gebundeld in 'Ergens onderweg'

Dringt zich bij zo'n boek uiteraard de vraag op: welke verhalen selecteer je en welke niet? Het heeft iets als dansen op een slappe koord. In een interview met De Morgen stelt Van Puymbroeck: 'Een boek als dit is een selectie en waarom kies je, samen met de uitgeverij, deze verhalen wel en andere niet? Dat is een goede vraag en het antwoord is dat je dat zelf niet altijd weet.'

Dat Jan Hoet junior - wat is de verdienste van die man? - of een hupse flapuit als Cath Luyten de eindselectie haalden in plaats van schrijver Stefaan Brijs of chef VTM-nieuws Kris Hoflack werpt een kwalijke schaduw over het boek. Gelukkig schijnt de zon in andere stukken, met als absoluut hoogtepunt een ontmoeting met Cees Nooteboom, die in het Italiaanse Mantova opvallend in goede doen was.

Een quote uit dat bewuste interview: 'Je hoeft een boek maar open te slaan en een schrijver begint te praten. Boeken zijn fantastische machines.' Je hoeft in 'Ergens onderweg' maar te bladeren of je hoort Tom Lanoye, Philippe Herreweghe, Jan Fabre, Stefan Hertmans en anderen hardop praten. Om maar te zeggen met hoeveel vakmanschap Van Puymbroecks reportages zijn geschreven. Kortom, journalistiek pur sang.

Details Non-fictie
Uitgeverij: Houtekiet
Jaar:
2017
Aantal pagina's:
250