Rich Cohen, 'De zon en de maan en de Rolling Stones'

Het levenselixer dat we popmuziek noemen

Hebben de Rolling Stones het eeuwige leven? Het lijkt er sterk op. In het najaar start immers de No Filter Tour, een reeks concerten die de groep achtereenvolgens in Duitsland, Frankrijk, Oostenrijk, Zwitserland, Italië, Spanje, Denemarken, Zweden en Nederland brengt. Eind vorig jaar verrasten Mick Jagger, Keith Richards, Charlie Watts en Ron Wood de fans nog met 'Blue & lonesome', hun eerste studioalbum in tien jaar en een herinnering aan de beginjaren toen ze in clubs en cafés in Londen optraden.

Dat verleden is intussen minutieus opgetekend in 'De zon en de maan en de Rolling Stones', het nieuwe boek van Rich Cohen. Cohen schetst een onthullend portret van de grootste rock-'n-rollband aller tijden, aan de hand van talloze gesprekken met leden van de band, hun vrouwen, vriendinnen en muzikanten. De auteur is een chroniqueur en biograaf die op scherp staat. Geen detail ontsnapt aan zijn aandacht: logisch, want dit is de man die tevens tekende voor de gecontesteerde HBO-reeks 'Vinyl'.

Zo verneem je dat hun eerste Amerikaanse lp 'England's newest hit makers' een smoes was om in 1964 de oceaan over te steken in een poging het succes van The Beatles te evenaren. Hun tournee was evenwel geen onverdeeld succes, maar een halte in de legendarische Chess-studio zou naderhand een keerpunt in hun carrière betekenen. Ze namen er de hits 'It's all over now' en 'Time is on my side' op. Later gevolgd door heel wat andere succesvolle songs: 'The last time', '(I can't get no) Satisfaction', 'Lady Jane' en 'Paint it black'.

En dan loopt het mis met Brian Jones, stichter van de Stones. Enkel Charlie Watts en Bill Wyman zijn op zijn begrafenis aanwezig. Een pijnlijk gebeuren dat Cohen raak verwoordt: 'De Stones hebben van begin af aan al mensen laten vallen (...). Brian Jones was domweg de grootste geit die geofferd moest worden aan de onverzadigbare Pan - die dikke lippen heeft, en lenige ledematen en sloom lijkt. Mick Jagger heeft iets monsterlijks.' Brian Jones wordt achtereenvolgens vervangen door Mick Taylor en Ron Wood. Gitaristen zonder meer, maar geen echte Stones. 'Je kon Brians gitaararm afhakken en dan had hij het nog. Zelfs de problemen die hij had in de band waren onmisbaar voor de bezieling van de Rolling Stones.'

Een van de meest opmerkelijke passages van 'De zon en de maan en de Rolling Stones' is gewijd aan de Londense private banker Rupert Loewenstein, die hun manager Allen Klein ontmaskert. Tot hun verbijstering vernemen de bandleden dat Klein eigenaar is van al hun songs en ze volledig van hem afhankelijk zijn. Ze spannen een jarenlang durend proces tegen hem aan en strijken uiteindelijk twee miljoen dollar op. Een absoluut dieptepunt dat, na een gedwongen verblijf in het Franse Villefranche-sur-Merc, ruimschoots gecompenseerd wordt door de opname van 'Exile on Main Street', een van hun beste albums.

Cohen belicht dit samen met zoveel andere gebeurtenissen - bijvoorbeeld de manier waarop de meeste nummers zijn ontstaan - in een vlotte stijl. Nergens werpt hij betekenisloze feiten in het rond om zijn kennis tentoon te spreiden, nergens verliest hij zich in fanproza. Wie dit boek eenmaal uit heeft, luistert sowieso anders naar de Rolling Stones.

Details Non-fictie
Uitgeverij: Spectrum
Jaar:
2017
Aantal pagina's:
412